در کوی عشق

be-eshgh — Sun, 20 Jan 2008 10:59:18 GMT

چه خوش بودی، دریغا، روزگارم؟
اگر در من نگه کردی نگارم
بدیدی گر فراقش چونم آخر
بپرسیدی دمی حال فگارم
نکرد آن دوست از من یاد روزی
به کام دشمنان شد روزگارم
چرا خواهد به کام دشمنانم
چو می‌داند که او را دوست دارم؟

عزیزی بودم اول بر در او
عزیزان، بنگرید: آخر چه خوارم؟
فرو شد روز من بی‌مهر رویش
چو شب تیره شده است این روزگارم
نه دلداری که باشد مونس دل
نه غمخواری که باشد غمگسارم
نمی‌دانم که دامان که گیرم؟
که تا از جیب محنت سر برآرم
عراقی، دامن غم گیر و خوش باش
که هم با تو درین تیمار یارم

be-eshgh — Tue, 15 Jan 2008 08:48:04 GMT

هر که بی او زندگانی می‌کند
   گر نمی‌میرد گرانی می‌کند
                       من بر آن بودم که ندهم دل به عشق
   سروبالا دلستانی می‌کند
   مهربانی می‌نمایم بر قدش
   سنگ دل نامهربانی می‌کند
                                              ماجرای دل نمی‌گفتم به خلق
      آب چشمم ترجمانی می‌کند
عقل را با عشق زور پنجه نیست
   احتمال از ناتوانی می‌کند
                                           چشم سعدی در امید روی یار
      چون دهانش درفشانی می‌کند
                                         هم بود شوری در این سر بی خلاف
      کاین همه شیرین زبانی می‌کند

be-eshgh — Sat, 05 Jan 2008 06:19:56 GMT

با عرض پوزش از تاخیر در به روز سازی وبلاگ ، امیدوارم دوباره بتونم بنویسم .

یا حق

be-eshgh — Sat, 01 Sep 2007 11:09:19 GMT

ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوست
                                                                به قول هر که جهان مهر برمگیر از دوست
به بندگی و صغیری گرت قبول کند
                                                               سپاس دار که فضلی بود کبیر از دوست
به جای دوست گرت هر چه در جهان بخشند
                                                                 رضا مده که متاعی بود حقیر از دوست
جهان و هر چه در او هست با نعیم بهشت
                                                                   نه نعمتیست که بازآورد فقیر از دوست
نه گر قبول کنندت سپاس داری و بس
                                                                    که گر هلاک شوی منتی پذیر از دوست
مرا که دیده به دیدار دوست برکردم
                                                              حلال نیست که بر هم نهم به تیر از دوست
و گر چنان که مصور شود گزیر از عشق
                                                                   کجا روم که نمی‌باشدم گزیر از دوست
به هر طریق که باشد اسیر دشمن را
                                                                 توان خرید و نشاید خرید اسیر از دوست
که در ضمیر من آید ز هر که در عالم
                                                                     که من هنوز نپرداختم ضمیر از دوست
تو خود نظیر نداری و گر بود به مثل
                                                                   من آن نیم که بدل گیرم و نظیر از دوست
رضای دوست نگه دار و صبر کن سعدی
                                                                       که دوستی نبود ناله و نفیر از دوست

be-eshgh — Thu, 12 Jul 2007 09:26:47 GMT

یارا بهشت صحبت یاران همدمست

دیدار یار نامتناسب جهنمست

هر دم که در حضور عزیزی برآوری

دریاب کز حیات جهان حاصل آن دمست

نه هر که چشم و گوش و دهان دارد آدمیست

بس دیو را که صورت فرزند آدمست

آنست آدمی که در او حسن سیرتی

یا لطف صورتیست دگر حشو عالمست

هرگز حسد نبرده و حسرت نخورده‌ام

جز بر دو روی یار موافق که در همست

آنان که در بهار به صحرا نمی‌روند

بوی خوش ربیع بر ایشان محرمست

وان سنگ دل که دیده بدوزد ز روی خوب

پندش مده که جهل در او نیک محکمست

آرام نیست در همه عالم به اتفاق

ور هست در مجاورت یار محرمست

گر خون تازه می‌رود از ریش اهل دل

دیدار دوستان که ببینند مرهمست

دنیا خوشست و مال عزیزست و تن شریف

لیکن رفیق بر همه چیزی مقدمست

ممسک برای مال همه ساله تنگ دل

سعدی به روی دوست همه روزه خرمست

be-eshgh — Mon, 09 Jul 2007 07:51:18 GMT

کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست هیچ بازار چنین گرم که بازار تو نیست

سرو زیبا و به زیبایی بالای تو نه

شهد شیرین و به شیرینی گفتار تو نیست

خود که باشد که تو را بیند و عاشق نشود مگرش هیچ نباشد که خریدار تو نیست

کس ندیدست تو را یک نظر اندر همه عمر

که همه عمر دعاگوی و هوادار تو نیست

آدمی نیست مگر کالبدی بی‌جانست آن که گوید که مرا میل به دیدار تو نیست

ای که شمشیر جفا بر سر ما آخته‌ای

صلح کردیم که ما را سر پیکار تو نیست

جور تلخست ولیکن چه کنم گر نبرم چون گریز از لب شیرین شکربار تو نیست

من سری دارم و در پای تو خواهم بازید

خجل از ننگ بضاعت که سزاوار تو نیست

به جمال تو که دیدار ز من بازمگیر که مرا طاقت نادیدن دیدار تو نیست

سعدیا گر نتوانی که کم خود گیری

سر خود گیر که صاحب نظری کار تو نیست

be-eshgh — Mon, 25 Jun 2007 10:45:25 GMT

چگونه دل نسپارم به صورت تو، نگارا؟
که در جمال تو دیدم کمال صنع خدا را
                                                                      چه بر خورند ز بالای نازک تو؟ ندانم
                                                                          جماعتی که تحمل نمی‌کنند بلا را
نه رسم ماست بریدن ز دوستان قدیمی
دین دیدار ندانم که رسم چیست شما را
                                                               مرا که روی تو بینم به جاه و مال چه حاجت؟
                                                                   کسی که روی تو بیند به از خزینه‌ی دارا
شبی به روز بگیرم کمند زلفت و گویم:
بیار بوسه، که امروز نیست روز مدارا
                                                      جراحت دل عاشق دواپذیر نباشد
                                              چو درد دوست بیامد چه می‌کنیم دوا را؟
صبور باش درین غصه، اوحدی، که صبوران
سخن ز خار برون آورند و سیم ز خارا

be-eshgh — Thu, 21 Jun 2007 07:54:18 GMT

ای سر مردان برگو برگو
وی شه میدان برگو برگو
                                                       ای مه باقی وی شه ساقی
                                                           جان سخن دان برگو برگو
قبله جمعی شعله شمعی
قصه ایشان برگو برگو
                                                                ای همه دستان ساقی مستان
                                                                              راز گلستان برگو برگو
هم همه دانی هم همه جانی
خواجه دیوان برگو برگو
                                                                         آب حیاتی شاخ نباتی
                                                                                 نکته جانان برگو برگو
غم نپذیری خشم نگیری
ای دل شادان برگو برگو
                                                                       خسرو شیرین بنشین بنشین
                                                                                     راه سپاهان برگو برگو
دل بشکفتی خیلی و گفتی
باز دو چندان برگو برگو
                                                                               آن می صافی جام گزافی
                                                                                       درده و خندان برگو برگو
یار ربابی هر چه که یابی
حرمت ایمان برگو برگو
                                                                               نی بستیزی نی بگریزی
                                                                                     بی‌سر و پایان برگو برگو

be-eshgh — Sat, 16 Jun 2007 12:20:30 GMT

بیا که در غم عشقت مشوشم بی تو
بیا ببین که در این غم چه ناخوشم بی تو
                                                         شب از فراق تو می‌نالم ای پری رخسار
                                                         چو روز گردد گویی در آتشم بی تو
دمی تو شربت وصلم نداده‌ای جانا
همیشه زهر فراقت همی چشم بی تو
                                                     اگر تو با من مسکین چنین کنی جانا
                                                     دو پایم از دو جهان نیز درکشم بی تو
پیام دادم و گفتم بیا خوشم می‌دار
جواب دادی و گفتی که من خوشم بی تو

be-eshgh — Fri, 08 Jun 2007 22:02:52 GMT

میان ما و تو دوری به اختیار نبود

مرا زمان فراق تو در شمار نبود

گذار بود مرا با تو هر دمی ز هوس

به منزلی، که هوا را در آن گذار نبود

حدیث گفتن و اندیشه از رقیبی نه

بهم رسیدن و تشویش انتظار نبود

به چند گونه مرا از تو بوسه بود و کنار

که هیچ گونه ترا از برم کنار نبود

کنون ز هجر به روزی فتاده‌ام، که درو

گمان می‌برم که خود آن روز و روزگار نبود

هزار یار فزون داشتم، که هیچ مدد

ز هیچ یار ندیدم، چو بخت یار نبود

نظر به کار دل او حدیث بود ولی

چه سود از آن؟ چو دل ساده مرد کار نبود