ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوست    
                                                                 به قول هر که جهان مهر برمگیر از دوست
به بندگی و صغیری گرت قبول کند   
                                                                 سپاس دار که فضلی بود کبیر از دوست
به جای دوست گرت هر چه در جهان بخشند   
                                                                 رضا مده که متاعی بود حقیر از دوست
جهان و هر چه در او هست با نعیم بهشت   
                                                                   نه نعمتیست که بازآورد فقیر از دوست
نه گر قبول کنندت سپاس داری و بس   
                                                                    که گر هلاک شوی منتی پذیر از دوست
مرا که دیده به دیدار دوست برکردم   
                                                              حلال نیست که بر هم نهم به تیر از دوست
و گر چنان که مصور شود گزیر از عشق   
                                                                   کجا روم که نمی‌باشدم گزیر از دوست
به هر طریق که باشد اسیر دشمن را   
                                                                 توان خرید و نشاید خرید اسیر از دوست
که در ضمیر من آید ز هر که در عالم   
                                                                     که من هنوز نپرداختم ضمیر از دوست
تو خود نظیر نداری و گر بود به مثل   
                                                                   من آن نیم که بدل گیرم و نظیر از دوست
رضای دوست نگه دار و صبر کن سعدی   
                                                                       که دوستی نبود ناله و نفیر از دوست