یارش نتوان گفت که از یار بنالد         
و ان دل نبود کز غم دلدار بنالد
گر بند نهد دشمن و گر پند دهد دوست   
مشتاق گل آن نیست که از خار بنالد
چون یار بدست آیدت از غیر چه نالی   
کان یار نباشد که ز اغیار بنالد
هر سوخته دلرا که زند لاف انا الحق   
نبود سر یار ار ز سر دار بنالد
در وصل حرم کی رسد آن کو ز حرامی   
در بادیه و وادی خونخوار بنالد
عیبی نبود گر ز جفای تو بنالم   
بیمار هر آئینه ز تیمار بنالد
بر گریه‌ی من ساغر می گرم بگرید   
وز زاری من چنگ سحر زار بنالد
دل در سر زلفت بفغان آمد و رنجور   
دوری نبود گر بشب تار بنالد
خواجو چو درین کار نداری سر انکار   
آنرا مکن اقرار کز انکار بنالد