یارا بهشت صحبت یاران همدمست

                                            دیدار یار نامتناسب جهنمست

                                                     هر دم که در حضور عزیزی برآوری

                                                         دریاب کز حیات جهان حاصل آن دمست

نه هر که چشم و گوش و دهان دارد آدمیست

                                                             بس دیو را که صورت فرزند آدمست

                                                                    آنست آدمی که در او حسن سیرتی

                                                                              یا لطف صورتیست دگر حشو عالمست

هرگز حسد نبرده و حسرت نخورده‌ام

                                                جز بر دو روی یار موافق که در همست

                                                              آنان که در بهار به صحرا نمی‌روند

                                                                        بوی خوش ربیع بر ایشان محرمست

وان سنگ دل که دیده بدوزد ز روی خوب

                                            پندش مده که جهل در او نیک محکمست

                                                           آرام نیست در همه عالم به اتفاق

                                                                          ور هست در مجاورت یار محرمست

گر خون تازه می‌رود از ریش اهل دل

                                       دیدار دوستان که ببینند مرهمست

                                                 دنیا خوشست و مال عزیزست و تن شریف

                                                                      لیکن رفیق بر همه چیزی مقدمست

ممسک برای مال همه ساله تنگ دل

                            سعدی به روی دوست همه روزه خرمست

 

کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست                     هیچ بازار چنین گرم که بازار تو نیست

سرو زیبا و به زیبایی بالای تو نه

شهد شیرین و به شیرینی گفتار تو نیست

خود که باشد که تو را بیند و عاشق نشود                    مگرش هیچ نباشد که خریدار تو نیست

کس ندیدست تو را یک نظر اندر همه عمر

که همه عمر دعاگوی و هوادار تو نیست

آدمی نیست مگر کالبدی بی‌جانست                           آن که گوید که مرا میل به دیدار تو نیست

ای که شمشیر جفا بر سر ما آخته‌ای

صلح کردیم که ما را سر پیکار تو نیست

جور تلخست ولیکن چه کنم گر نبرم                                      چون گریز از لب شیرین شکربار تو نیست

من سری دارم و در پای تو خواهم بازید

خجل از ننگ بضاعت که سزاوار تو نیست

به جمال تو که دیدار ز من بازمگیر                                       که مرا طاقت نادیدن دیدار تو نیست

سعدیا گر نتوانی که کم خود گیری

سر خود گیر که صاحب نظری کار تو نیست

 

 

چگونه دل نسپارم به صورت تو، نگارا؟   
 که در جمال تو دیدم کمال صنع خدا را
                                                                      چه بر خورند ز بالای نازک تو؟ ندانم   
                                                                          جماعتی که تحمل نمی‌کنند بلا را
نه رسم ماست بریدن ز دوستان قدیمی   
دین دیدار ندانم که رسم چیست شما را
                                                               مرا که روی تو بینم به جاه و مال چه حاجت؟  
                                                                    کسی که روی تو بیند به از خزینه‌ی دارا
شبی به روز بگیرم کمند زلفت و گویم:  
 بیار بوسه، که امروز نیست روز مدارا
                                                      جراحت دل عاشق دواپذیر نباشد   
                                              چو درد دوست بیامد چه می‌کنیم دوا را؟
صبور باش درین غصه، اوحدی، که صبوران  
 سخن ز خار برون آورند و سیم ز خارا