ای سر مردان برگو برگو    
وی شه میدان برگو برگو
                                                       ای مه باقی وی شه ساقی   
                                                           جان سخن دان برگو برگو
قبله جمعی شعله شمعی   
قصه ایشان برگو برگو
                                                                ای همه دستان ساقی مستان   
                                                                              راز گلستان برگو برگو
هم همه دانی هم همه جانی   
خواجه دیوان برگو برگو
                                                                         آب حیاتی شاخ نباتی   
                                                                                 نکته جانان برگو برگو
غم نپذیری خشم نگیری   
ای دل شادان برگو برگو
                                                                       خسرو شیرین بنشین بنشین   
                                                                                     راه سپاهان برگو برگو
دل بشکفتی خیلی و گفتی   
باز دو چندان برگو برگو
                                                                               آن می صافی جام گزافی   
                                                                                       درده و خندان برگو برگو
یار ربابی هر چه که یابی   
حرمت ایمان برگو برگو
                                                                               نی بستیزی نی بگریزی   
                                                                                     بی‌سر و پایان برگو برگو

 

بیا که در غم عشقت مشوشم بی تو    
بیا ببین که در این غم چه ناخوشم بی تو
                                                         شب از فراق تو می‌نالم ای پری رخسار   
                                                         چو روز گردد گویی در آتشم بی تو
دمی تو شربت وصلم نداده‌ای جانا   
همیشه زهر فراقت همی چشم بی تو
                                                     اگر تو با من مسکین چنین کنی جانا   
                                                     دو پایم از دو جهان نیز درکشم بی تو
پیام دادم و گفتم بیا خوشم می‌دار   
جواب دادی و گفتی که من خوشم بی تو

 

میان ما و تو دوری به اختیار نبود

مرا زمان فراق تو در شمار نبود

                                                         گذار بود مرا با تو هر دمی ز هوس

                                                          به منزلی، که هوا را در آن گذار نبود

حدیث گفتن و اندیشه از رقیبی نه

بهم رسیدن و تشویش انتظار نبود

                                                     به چند گونه مرا از تو بوسه بود و کنار

                                                             که هیچ گونه ترا از برم کنار نبود

کنون ز هجر به روزی فتاده‌ام، که درو

گمان می‌برم که خود آن روز و روزگار نبود

                                                             هزار یار فزون داشتم، که هیچ مدد

                                                              ز هیچ یار ندیدم، چو بخت یار نبود

نظر به کار دل او حدیث بود ولی

چه سود از آن؟ چو دل ساده مرد کار نبود

 

هر شب اندیشه دیگر کنم و رای دگر

                                    که من از دست تو فردا بروم جای دگر

                  بامدادان که برون می‌نهم از منزل پای

                                                    حسن عهدم نگذارد که نهم پای دگر

 هر کسی را سر چیزی و تمنای کسیست

ما به غیر از تو نداریم تمنای دگر

                                 زان که هرگز به جمال تو در آیینه وهم

                                   متصور نشود صورت و بالای دگر

وامقی بود که دیوانه عذرایی بود

منم امروز و تویی وامق و عذرای دگر

                                        وقت آنست که صحرا گل و سنبل گیرد

                                     خلق بیرون شده هر قوم به صحرای دگر

بامدادان به تماشای چمن بیرون آی

تا فراغ از تو نماند به تماشای دگر

                                                                هر صباحی غمی از دور زمان پیش آید

                                                                   گویم این نیز نهم بر سر غم‌های دگر

بازگویم نه که دوران حیات این همه نیست

سعدی امروز تحمل کن و فردای دگر

 

 

یارش نتوان گفت که از یار بنالد         
و ان دل نبود کز غم دلدار بنالد
گر بند نهد دشمن و گر پند دهد دوست   
مشتاق گل آن نیست که از خار بنالد
چون یار بدست آیدت از غیر چه نالی   
کان یار نباشد که ز اغیار بنالد
هر سوخته دلرا که زند لاف انا الحق   
نبود سر یار ار ز سر دار بنالد
در وصل حرم کی رسد آن کو ز حرامی   
در بادیه و وادی خونخوار بنالد
عیبی نبود گر ز جفای تو بنالم   
بیمار هر آئینه ز تیمار بنالد
بر گریه‌ی من ساغر می گرم بگرید   
وز زاری من چنگ سحر زار بنالد
دل در سر زلفت بفغان آمد و رنجور   
دوری نبود گر بشب تار بنالد
خواجو چو درین کار نداری سر انکار   
آنرا مکن اقرار کز انکار بنالد

 

مست از خانه برون تاخته ای یعنی چه

عالمی را نگران ساخته ای یعنی چه

ساختی آیینه ای تا رخ خود بینی باز

نرد عشقی که به خو باخته ای یعنی چه

نیست غیر از تو کسی تا که به او پردازی 

خودبه خود یکسره پرداخته ای یعنی چه

فارغ از اینکه جهانی به تماشای تواند

غیر نادیده و ناشناخته ای یعنی چه

به تو دارند نظر خلق و تو با عشوه و ناز

همه را از نظر انداخته ای یعنی چه

آتش عشق تو  جان و دل دنیایی سوخت

دل و جان همه بگداخته ای یعنی چه

نیست را لطف و صفای  تو حیاتی ببخشید

تیغ خون ریز به قهر آخته ای یعنی چه

نور بخش از سر رندی ز تو می پرسد باز

عَلَمی را که برافراخته ای یعنی چه

 

 

بی عشق نمی توان نفس زد

پا بر سر کوی هیچکس زد

تا بلبل عشق پر بریزد

گل خیمه میان خار و خس زد

آن دل که نبود مست دلبر

هر حرف که گفت از هوس زد

تا عشق نهاد رو به کویم

از پیش بساط عقل پس زد

گم شد دل نور بخش در عشق

چندان که به یاد او نفس زد

 

 

بی تو مهتاب شدم باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم
در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید
عطر صد خاطره پیچید
 یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و درآن خللوت دلخواسته گشتیم
 ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه محو تماشای نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ریخته در آب
شاخه ها دست بر آورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
 همه دل داده به آواز شباهنگ
یادم اید تو به من گفتی از این عشق حذر کن
لحظه ای چند بر این آب نظر کن
آب ایینه عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا که دلت با دگران است
تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن
با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم
سفر از پیش تو ؟ هرگز نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم
 تو به سنگ زدی من رمیدم نه گسستم
بازگفتم که نتو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم
اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت
اشک در چشم تو لرزید
ماه بر عشق تو خندید
یادم اید که دگر از تو جوابی نشنیدم
پای دردامناندوه کشیدم
نگسستم نرمیدم ...ـ
رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم
نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
 نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم
بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم ...