دگر آن شبست امشب که ز پی سحر ندارد

من و باز آن دعاها که یکی اثر ندارد

من و زخم تیز دستی که زد آنچنان به تیغم

که سرم فتاده برخاک و تنم خبر ندارد

همه زهر خورده پیکان خورم و رطب شمارم

چه کنم که نخل حرمان به از این ثمر ندارد

ز لبی چنان که بارد شکرش ز شکرستان

همه زهر دارد اما چه کند شکر ندارد

بکش و بسوز و بگذر منگر به این که عاشق

بجز این که مهر ورزد گنهی دگر ندارد

می وصل نیست وحشی به خمار هجر خو کن

که شراب ناامیدی غم درد سر ندارد

تا الان که دارم این مطلب می نویسم بیشتر از ده بار اسمت و از دفترم خط زدم

  و پاکش کردم ،اما دوباره یک ساعت بعد پشیمون شدم  دوباره توی یک صفحه

  دیگه با خط بزرگتر نوشتم ،چرا نمی تونم اسمت خط بزنم و و اونو هرگز تکرار نکنم .

 کنون عمریست ای سرو قبا پوش   
 که رفتی و مرا کردی فراموش
نمیگوئی مرا بیچاره‌ای هست  
 ز ملک عافیت آواره‌ای هست
اسیری دردمندی مهربانی  
 غریبی بیدلی بی‌خانمانی
ز خویش و آشنا بیگانه گشته  
 ز سودای غمم دیوانه گشته
نمیگوئی که روزی آرمش یاد  
 کنم جانش ز بند محنت آزاد
بدو از لطف پیغامی فرستم   
 به درمانده دلش کامی فرستم
دل درماندگانرا بردی از هوش  
 به آخر دستشان کردی فراموش
ز راه و رسم دلداری نباشد   
 فرامشکاری از یاری نباشد

 

 

 

دردا که ز یک همدم آثار نمی‌بینم                                 دل باز نمی‌یابم دلدار نمی‌بینم
در عالم پر حسرت بسیار بگردیدم                                   از خیل وفاداران دیار نمی‌بینم
در چار سوی عالم شش گوشه‌ی توتویش             یک دوست نمی‌بینم یک یار نمی‌بینم
بسیار وفا جستم اندک قدم از هرکس                       در روی زمین اندک بسیار نمی‌بینم
چندان که در آن وادی کردم طلب یک گل                 در عرصه‌ی این وادی جز خار نمی‌بینم
تا چند درین وادی بر جان و دلم لرزم                     کانجا به دو جود جان را مقدار نمی‌بینم
تا چند ز نادانی دیوان جهان دارم                          چون مورد درین دیوان جز مار نمی‌بینم
هر روز ازین دیوان صد غم برما آید                         دردا که درین صد غم غمخوار نمی‌بینم
گر زانکه اثر بودی در روی زمین کس را                          زانگونه اثر کم شد کاثار نمی‌بینم
عطار دلت بر کن از کار جهان کلی                            کز کار جهان یک دل بر کار نمی‌بینم

 

قیمت اهل وفا یار ندانست دریغ                          قدر یاران وفادار ندانست دریغ

درد محرومی دیدار مرا کشت افسوس                  یار حال من بیمار ندانست دریغ

یار هر خار و خسی گشت درین گلشن حیف       قیمت آن گل رخسار ندانست دریغ

زارم انداخت ز پا خواری هجران هیهات                 مردم و حال مرا یار ندانست دریغ

وحشی آن عربده جو کشت به خواری ما را          قدر عشاق جگر خوار ندانست دریغ

 

 

  

من چه دانم که چرا از تو جدا افتادم؟                               نیک نزدیک بدم، دور چرا افتادم؟

چه گنه کرد دلم کز تو چنین دور افتاد؟                         من چه کردم که ز وصل تو جدا افتادم؟

جرمم این دان که ز جان دوست‌ترت می‌دارم                          از پی دوستی تو به بلا افتادم

حاصلم از غم عشق تو نه بجز خون جگر                          من بیچاره به عشق تو کجا افتادم؟

پایمردی کن و از روی کرم دستم گیر                            که بشد کار من از دست و ز پا افتادم

تا چه کردم، چه گنه بود، چه افتاد، چه شد؟                   چه خطا رفت که در رنج و عنا افتادم؟

چند نالم ز عراقی؟ چه کند بیچاره؟                                      که درین واقعه‌ی بد ز قضا افتاد

 

 

  

اگر دوری ز من در آرزویت زار می‌میرم

وگر پیش منی از لذت دیدار میمیرم

ز درد هجر زارم بر سر من زینهار امشب

گذاری کن که من زین درد بی‌زنهار می‌میرم

بسویم بیا و یک حسرت برون کن از دلم جانا

که از نادیدنت با حسرت بسیار می‌میرم

با تو آن روز که شطرنج محبت چیدم

مانی خود ز تو در بازی اول دیدم

 

الهی در شبهای تنهایی فقط تو رو دارم ،توی که هر روز شب به من لطف داری .حتی الان که از شدت غم و تنهایی اشک توی چشمام جمع شده بخاطر هر چه که ندارم و هر چه که دارم شکر می کنم

هرگزت عادت نبود این بی‌وفایی      

                                                             غیر ازین نوبت که در پیوند مایی

من هم اول روز دانستم که بر من

                                                                  زود پیوندی، ولی دیری نپایی

میکنم یادت بهر جایی که هستم

                                                            گر چه خود هرگز نمیگویی: کجایی؟

رخ نمودن را نشانی نیست پیدا

                                                                 نقد می‌بینم که رنجی می‌نمایی

گر نپرسی حال من عیبی نباشد

                                                                 کین شکستن خود نیرزد مومیایی

چشم ما را روشنی از تست و بی‌تو

                                                                    هرگزش ممکن نباشد روشنایی

اوحدی بیگانه بود از آستانت

                                                                        ورنه با هر کس که دیدم آشنایی

 

یک بوسه که از باغ تو چینند ،به چند است؟

پروانه تاراج گلت ، بند به چنداست؟

خالی شدم از خویش و به خالت نرسیدم

آخر مگر این دانه اسپند ،به چند است؟

یک نامه نامم ننوشتی ،مگر آخر

کاغذ به سمرقند تو ای قند به چند است؟

نرخ لبل شهداب تو و شعر تر من

در کشور زیبایی تو ، چند به چند است ؟

با دار و ندار آمده ام آمدهام پیش تو ،پر کن !

غم نیست که پیمانه سوگند ،به چند است

وقتی که به عمری بدهی لبگزه ای

در تعرفه عشق تو ،لبخند به چند است

 

 

 روزها و هفته ها یم بی تو با تقویم چرخیدند

                                                                با اگرها ی فراوان در امید و بیم چرخیدند

ساعتی بودم مشوش گاه پیش و گاه پس رفتم

                                                            دستهایم عقربکهایی که بی تنظیم چرخیدند

 ما پی اینان و اینان در گریز از ما و دور از دست

                                                                   آرزوها گرد ما چندانکه چرخیدیم چرخیدند

 

چیزی بگو تا هم صحبتت باشم

                                                      لختی حریف لحظه های غربتت باشم

ای سهمت از بار امانت هر چه سنگین تر

                                                          بگذار تا من شریک قسمتت باشم

تاب آوردی تا آسمانِ روی دوشت را

                                                         من هم ستونی در کنار قامتت باشم

از گوشه ای راهی نشان من بده، بگذار

                                                          تا رخنه ای در قلعه بند فترتت باشم

سنگی شوم در برکه آرام اندوهت

                                                      یا شعله واری در خمود خلوتت باشم

زخم عمیق انزوایت دیر پاییده است

                                                      وقت است تا پایان فصل عزلتت باشم

صورتگر چشمان غمگین تو خواهم بود

                                                           بگذار همجون آینه در خدمتت باشم

در خوابی و هنگام را از دست خواهی داد

                                                            معشوق من! بگذار زنگ ساعتت باشم

 

پ.ن بگذار تا زندهام در فکر تو باشم

 

 

می‌آیی و لطف و کرمت می‌بینم

                                                                          آسایش جان در قدمت می‌بینم

وآن وقت که غایبی همت می‌بینم

                                                                          هر جا که نگه می‌کنمت می‌بینم

 

 

پ. ن.  فکر نمی کنم دیگه هرگز تو رو ببینم

 

 خبرت خرابتر کرد جراحت جدایی                            چو خیال آب روشن که به تشنگان نمایی

تو چه ارمغانی آری که به دوستان فرستی               چه از این به ارمغانی که تو خویشتن بیابی

بشدی و دل ببردی و به دست غم سپردی                شب و روز در خیالی و ندانمت کجایی

دل خویش را بگفتم چو تو دوست می‌گرفتم              نه عجب که خوبرویان بکنند بی‌وفایی

تو جفای خود بکردی و نه من نمی‌توانم                   که جفا کنم ولیکن نه تو لایق جفایی

چه کنند اگر تحمل نکنند زیردستان                        تو هر آن ستم که خواهی بکنی که پادشاهی

سخنی که با تو دارم به نسیم صبح گفتم                 دگری نمی‌شناسم تو ببر که آشنایی

من از آن گذشتم ای یار که بشنوم نصیحت                برو ای فقیه و با ما مفروش پارسایی

تو که گفته‌ای تأمل نکنم جمال خوبان                       بکنی اگر چو سعدی نظری بیازمایی

در چشم بامدادان به بهشت برگشودن                   نه چنان لطیف باشد که به دوست برگشایی

 

  

نگویی باز: کای غم خوار چونی؟                           همیشه با غم و تیمار چونی؟

کجایی؟ با فراقم در چه کاری؟                               جدا افتاده از دلدار چونی؟

مرا دانی که بیمارم ز تیمار                                    نپرسی هیچ: کای بیمار چونی؟

نیاری یاد از من: کای ز غم زار                               درین رنج و غم بسیار چونی؟

مرا گر چه ز غم جان بر لب آمد                              نخواهی گفت: کای غم خوار چونی؟

تو گر چه بینیم غلتان به خون در                            نگویی آخر: ای افگار چونی؟

سحرگه با خیالت دیده می‌گفت:                           که هر شب با من بیدار چونی؟

خیالت گفت: کری نیک زارم                                 ز بهر تو، که هر شب زار چونی؟

سگ کویت عراقی را نگوید                                 شبی: کای یار من، بی یار چونی؟

 

  

برخیز و بیا بتا برای دل ما      

                                                      حل کن به جمال خویشتن مشکل ما

یک کوزه شراب تا بهم نوش کنیم

                                                       زان پیش که کوزه‌ها کنند از گل ما

 

 

 

آه ، تاکی ز سفر باز نیایی ، بازآ                        اشتیاق تو مرا سوخت کجایی، بازآ
شده نزدیک که هجران تو، مارا بکشد                گرهمان بر سرخونریزی مایی ، بازآ
کرده‌ای عهد که بازآیی و ما را بکشی                 وقت آنست که لطفی بنمایی، بازآ
رفتی و باز نمی‌آیی و من بی تو به جان            جان من اینهمه بی رحم چرایی، بازآ
وحشی از جرم همین کز سر آن کو رفتی           گرچه مستوجب سد گونه جفایی، بازآ

 

 

یار با ما بی‌وفایی می‌کند                                    بی‌گناه از من جدایی می‌کند

شمع جانم را بکشت آن بی‌وفا                             جای دیگر روشنایی می‌کند

می‌کند با خویش خود بیگانگی                                با غریبان آشنایی می‌کند

جوفروشست آن نگار سنگ دل                               با من او گندم نمایی می‌کند

ای مسلمانان به فریادم رسید                                 کان فلانی بی‌وفایی می‌کند

کشتی عمرم شکستست از غمش                          از من مسکین جدایی می‌کند

سعدی شیرین سخن در راه عشق                             از لبش بوسی گدایی می‌کند

خدایا تحملم را زیاد کن

 

 

چو با من رای پیوندی نداری                           دلم سیر آمد از پیوند و یاری

نه خوی آن که از من عذر خواهی                  نه بوی آن که بر من رحمت آری

سرم شد خیره، تا کی ناامیدی؟                     دلم شد تیره، تا کی بردباری؟

رخت چندان جفا کردست بر من                      که گر بعضی بگویم شرم داری

گهی در پای عشقم می‌دوانی                      گهی در دست هجرم می‌گذاری

نخواهم داشت دست از دامن تو                   اگر خود بر سرم شمشیر باری

من از عشق تو با غمهای دلسوز                     من از هجر تو در شبهای تاری

 

 

تو گر دوست داری مرا ور نداری

                                    منم همچنان بر سر دوستداری

 

نمی شد عشق را، چون قرص نانی تقسیم میکردند؟

به هر کس حصه ای ،در خورد او تقدیم می کردند

اگر فصل فراق از دفتر ایام گم می شد، چه کم ی شد ؟

چه خوش بود این ورق را پاره ز ین تقویم می کردند

 

پ.ن: چی می شد این دو تا کار انجام می شد