بیا جانا که امروز آن مایی                                               کجایی تو کجایی تو کجایی

 

---

ز عشقت سوختم ای جان کجایی                                  بماندم بی سر و سامان کجایی

 

 

 

از عشق ندانم که کیم یا به که مانم                          شوریده تنم عاشق و سرمست و جوانم
از بهر طلب کردن آن یار جفا جوی                              دل سوخته پوینده شب و روز دوانم
با کس نتوانم که بگویم غم عشقش                          نه نیز کسی داند این راز نهانم
ده سال فزونست که من فتنه‌ی اویم                         عمری سپری گشت من اندوه خورانم
از بس که همی جویم دیدار فلان را                             ترسم که بدانند که من یار فلانم
از ناله که می‌نالم ماننده‌ی نالم                                  وز مویه که می‌مویم چون موی نوانم
ای وای من ار من ز غم عشق بمیرم                           وای وای من ار من به چنین حال بمانم

 

 

نه دسترسی به یار دارم                          نه طاقت انتظار دارم
هر جور که از تو بر من آید                        از گردش روزگار دارم
این خسته دلم چو موی باریک                 از زلف تو یادگار دارم
دل بردی و تن زدی همین بود                  من با تو بسی شمار دارم
دشنام همی‌دهی به سعدی                 من با دو لب تو کار دارم

 

 چرا پنهان کنم ؟ عشق است و ، پیداست
 درین آشفته اندوه ِ نگاهم
 تو را می خواهم ای چشم فسون بار !
که می سوزی نهان از دیرگاهم
 چه می خواهی ازین خاموشی ِ سرد
 زبان بگشا که می لرزد امیدم
نگاه ِ بی قرارم بر لب ِ توست
 که می بخشی به شادی ها نویدم
 دلم تنگ است و چشم ِ حسرتم باز
 چراغی درشب ِ تارم برافروز !
 به جان آمد دل از ناز ِ نگاهت
 فرو ریزد این سکوت ِ آشنا سوز !

 

  درون اینه ها درپی چه می گردی ؟
 بیا ز سنگ بپرسیم
 که از حکایت فرجام ما چه می داند
بیا ز سنگ بپرسیم
زانکه غیر از سنگ
کسی حکایت فرجام را نمی داند
همیشه از همه نزدیک تر به ما سنگ است
 نگاه کن
نگاه ها همه سنگ است و قلب ها همه سنگ
 چه سنگبارانی ! گیرم گریختی همه عمر
کجا پناه بری ؟
خانه خدا سنگ است
به قصه های غریبانه ام ببخشایید
 که من که سنگ صبورم
 نه سنگم و نه صبور
دلی که می شود از غصه تنگ می ترکد
چه جای دل که درین خانه سنگ می ترکد
در آن مقام که خون از گلوی نای چکد
عجب نباشد اگر بغض چنگ می ترکد
 چنان درنگ به ما چیره شد که سنگ شدیم
دلم ازین همه سنگ و درنگ می ترکد
بیا ز سنگ بپرسیم
که از حکایت فرجام ما چه می داند
از آن که عاقبت کار جام با سنگ است
بیا ز سنگ بپرسیم
 نه بی گمان همه در زیر سنگ می پوسیم
 و نامی از ما بر روی سنگ می ماند ؟
درون اینه ها در پی چه می گردی ؟

 

 

گوش کن دورترین مرغ جهان می خواند 
شب سلیس است و یکدست و باز
 شمعدانی ها
و صدا دار ترین شاخه فصل ‚ ماه را می شنوند
پلکان جلو ساختمان
در فانوس به دست و در اسراف نسیم
گوش کن جاده صدا می زند از دور قدمهای تو را
چشم تو زینت تاریکی نیست
پلکها را بتکان کفش به پا کن و بیا
و بیا تا جایی که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد
و زمان روی کلوخی بنشیند با تو
 و مزامیر شب اندام تو را مثل یک قطعه آواز به خود جذب کنند
پارسایی است در آن جا که تو را خواهد گفت
بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه عشق تر است


 

 

 امشب غم تو در دل دیوانه نگنجد
 گنج است و چه گنجی که به ویرانه نگنجد
 تنهایی ام امشب که پر است از غم غربت
 آن قدر بزرگ است که در خانه نگنجد
بیرون زده ام تا پدرم پرده ی شب را
 کاین نعره ی دیوانه به کاشانه نگنجد
 خمخانه بیارید که آن باده که باشد
 در خورد خماریم به پیمانه نگنجد
 میخانه ی بی سقف و ستون کو که جز آنجا
 جای دگر این گریه ی یمستانه نگنجد
 مجنون چه هنر کرد در آن قصه ؟ مرا باش
 با طرفه جنونی که به افسانه نگنجد
 تا رو به فنایت زدم از حیرت خود پر
 سیمرغم و سیمرغ تو در لانه نگنجد
در چشم منت باد تماشا که جز اینجا
دیدار تو در هیچ پریخانه نگنجد
 دور از تو چنانم که غم غربتم امشب
 حتی به غزل های غیربانه نگنجد

 

 

مرا جز عشق تو جانی نمی‌بینم نمی‌بینم   
                                                                   دلم را جز تو جانانی نمی‌بینم نمی‌بینم
ز خود صبری و آرامی نمی‌یابم نمی‌یابم  
                                                                  ز تو لطفی و احسانی نمی‌بینم نمی‌بینم
ز روی لطف بنما رو، که دردی را که من دارم  
                                                                     بجز روی تو درمانی نمی‌بینم نمی‌بینم
بیا، گر خواهیم دیدن که دور از روی خوب تو  
                                                                     بقای خویش چندانی نمی‌بینم نمی‌بینم
بگیر، ای یار، دست من، که در گردابی افتادم   
                                                                       که آن را هیچ پایانی نمی‌بینم نمی‌بینم
ز راه لطف و دلداری، بیا، سامان کارم کن   
                                                                  که خود را بی تو سامانی نمی‌بینم نمی‌بینم
عراقی را به درگاهت رهی بنما، که در عالم   
                                                                     چو او سرگشته حیرانی نمی‌بینم نمی‌بینم

 

زنده شود هر که پیش دوست بمیرد

                                                                 مرده دلست آن که هیچ دوست نگیرد

هر که ز ذوقش درون سینه صفاییست

                                                                  شمع دلش را ز شاهدی نگزیرد

طالب عشقی دلی چو موم به دست آر

                                                                     سنگ سیه صورت نگین نپذیرد

صورت سنگین دلی کشنده سعدیست

                                                                       هر که بدین صورتش کشند نمیرد

 

 

گفتی که : چو خورشید زنم سوی تو پر  

                                     چون ماه شبی می کشم از پنجره سر

اندوه که خورشید شدی

                                     تنگ غروب

                                                 افسوس که مهتاب شدی وقت سحر

 

ترا من دوست می‌دارم ندانم چیست درمانم   
                                                             نه روی هجر می‌بینم نه راه وصل می‌دانم
نپرسی هرگز احوالم نسازی چاره‌ی کارم  
                                                            نه بگذاری که با هرکس بگویم راز پنهانم
دلم بردی و آنگاهی به پندم صبر فرمایی  
                                                            مکن تکلیف ناواجب که بی‌دل صبر نتوانم
اگر با من نخواهی ساخت جانم همچو دل بستان  
                                                            که بی‌وصل تو اندر دل وبال دل بود جانم

 

 

مدتی شد که در آزارم و می‌دانی تو                 به کمند تو گرفتارم و می‌دانی تو

از غم عشق تو بیمارم و می‌دانی تو                داغ عشق تو به جان دارم و می‌دانی تو

خون دل از مژه می‌بارم و می‌دانی تو                   از برای تو چنین زارم و می‌دانی تو

از زبان تو حدیثی نشنودم هرگز                           از تو شرمنده یک حرف نبودم هرگز

 

 

 

دلم خیال تو را ره نمای می‌داند                         جز این طریق ندانم خدای می‌داند

بسی بگشت و غمت در دلم مقام گرفت             کجا رود که هم آن جای جای می‌داند

به حال سعدی بیچاره قهقهه چه زنی                 که چاره در غم تو های های می‌داند

 

 

با فراقت چند سازم برگ تنهاییم نیست                 دستگاه صبر و پایاب شکیباییم نیست

ترسم از تنهایی احوالم به رسوایی کشد                ترس تنهاییست ور نه بیم رسواییم نیست

مرد گستاخی نیم تا جان در آغوشت کشم              بوسه بر پایت دهم چون دست بالاییم نیست

تا مصور گشت در چشمم خیال روی دوست              چشم خودبینی ندارم روی خودراییم نیست

درد دوری می‌کشم گر چه خراب افتاده‌ام                    بار جورت می‌برم گر چه تواناییم نیست

طبع تو سیر آمد از من جای دیگر دل نهاد             من که را جویم که چون تو طبع هرجاییم نیست

سعدی آتش زبانم در غمت سوزان چو شمع              با همه آتش زبانی در تو گیراییم نیست

 

بر من نظری کن، که منت عاشق زارم                          دلدار و دلارام به غیر از تو ندارم

تا خار غم عشق تو در پای دلم شد                              بی‌روی تو گلهای چمن خار شمارم

نی طاقت آن تا ز غمت صبر توان کرد                             نی فرصت آن تا نفسی با تو برآرم

تا شام درآید، ز غمت، زار بگریم                                   باشد که به گوش تو رسد ناله‌ی زارم

کم کن تو جفا بر دل مسکین عراقی                              ورنه، به خدا، دست به فریاد برآرم

 

ناله

ز داغ عشق تو خون شد دل چو لاله ی من

فغان که در دل تو ره نیافت ناله ی من

مر چو ابر بهاری به گریه آر و بخند

که آبروی تو ای گل بود ز ژاله ی من

شراب خون دلم می خوری و نوشت باد

دگر به سنگ چرا می زنی پیاله ی من

چو بشنوی غزل سایه چنگ و نی بشکن

که نیست ساز تو را زهره سوز ناله ی من

عشق شادی ست ، عشق آزادی ست

عشق آغاز آدمی زادی ست

عشق آتش به سینه داشتن است

دم همت بر او گماشتن است

عشق شوری زخود فزاینده ست

زایش کهکشان زاینده ست

زندگی چیست ؟ عشق ورزیدن

زندگی را به عشق بخشیدن

زنده است آن که عشق می ورزد

دل و جانش به عشق می ارزد

 

 

صبر

دلی که عاشق و صابر بود مگر سنگست           ز عشق تا به صبوری هزار فرسنگست

---

گفتیم عشق را به صبوری دوا کنیم                   هر روز عشق بیشتر و صبر کمترست

---

 

توتیا

 

مهی که مزد وفای مرا جفا دانست
 دلم هر آنچه جفا دید ازو وفا دانست
 روان شو از دل خونینم ای سرشک نهان
 چرا که آن گل خندان چنین روا دانست
 صفای خاطر ایینه دار ما را باش
 که هر چه دید غبار غمش صفا دانست
گرم وصال نبخشند خوشدلم به خیال
 که دل به درد تو خو کرد و این دوا دانست
 تو غنچه بودی و بلبل خموش غیرت عشق
به حیرتم که صبا قصه از کجا دانست
 ز چشم سایه خدا را قدم دریغ مدار
 که خاک راه تو را عین توتیا دانست

 

 

عشق می‌فرمایدم مستغنی از دیدار باش   
 چند گه با یار بودی، چند گه بی یار باش
شوق می‌گوید که آسان نیست بی او زیستن  
 صبر می‌گوید که باکی نیست گو دشوار باش
وصل خواری بر دهد ای طایر بستان پرست  
 گلستان خواهی قفس، مستغنی از گلزار باش
وصل اگر اینست و ذوقش این که من دریافتم  
 گر ز حرمانت بسوزد هجر منت دار باش
صبر خواهم کرد وحشی از غم نادیدنش  
 من چو خواهم مرد گو از حسرت دیدار باش

 

سودای تو از سرم به در می‌نرود                         نقشت ز برابر نظر می‌نرود
افسوس که در پای تو ای سرو روان                     سر می‌رود و بی‌تو به سر می‌ نرود

 

 

مشنو که مرا از تو صبوری باشد                           یا طاقت دوستی و دوری باشد
لیکن چه کنم گر نکنم صبر و شکیب؟                     خرسندی عاشقان ضروری باشد