نوروز شد و بنفشه از خاک دمید                       بر روی جمیلان چمن نیل کشید
کس را به سخن نمی‌گذارد بلبل                      در باغ مگر غنچه به رویش خندید

 

درآمد باد صبح و بوی نوروز                             به کام دوستان و بخت پیروز
مبارک بادت این سال و همه سال                 همایون بادت این روز و همه روز

بهاری خرمست ای گل کجایی                                که بینی بلبلان را ناله و سوز
جهان بی ما بسی بودست و باشد                         برادر جز نکونامی میندوز
نکویی کن که دولت بینی از بخت                            مبر فرمان بدگوی بدآموز

 

چیزی بگو بگذار تا همصحبت باشم
 لختی حریف لحظه های غربتت باشم
 ای سهمت از بار امانت هر چه سنگین تر
 بگذار تا من هم شریک قسمتت باشم
 تاب آوری تا آسمان روی دوشت را
 من هم ستونی در کنار قامتت باشم 

 از گوشه ای راهی نشان من بده ، بگذر
تا رخنه ای در قلعه بند فترتت باشم
سنگی شوم در برکه ی آرام اندوهت
 با شعله واری در خمود خلوتت باشم
 زخم عمیق انزوایت دیر پاییده است
 وقت است تا پایان فصل عزلتت باشم
صورتگر چشمان غمگین تو خواهم بود
 بگذار همچون اینه در خدمتت باشم
 در خوابی و هنگام را از دست خواهی داد
 معشوق من ! بگذار زنگ ساعتت باشم

 

 

تا در نزنی به هرچه داری آتش                    هرگز نشود حقیقت حال تو خوش

اندر یک دل دو دوستی ناید خوش               ما را خواهی خطی به عالم درکش

 

 

دل را چو به عشق تو سپردم چه کنم؟                  دل دادم و اندوه تو بردم چه کنم؟

من زنده به عشق توام ای دوست                      ولیک از آرزوی روی تو مردم، چه کنم؟

 

جان فرهاد خسته شیرین است                       کی تواند به ترک جان گفتن؟

دوست می‌دارمت به بانگ بلند                        تا کی آهسته و نهان گفتن؟

 

---

 

---

ایزد، که جهان در کنف قدرت اوست                   دو چیز به تو بداد، کان سخت نکوست

هم سیرت آن که دوست داری کس را                هم صورت آن که کس تو را دارد دوست

---

---

ای دوست بیا، که بی تو آرامم نیست               در بزم طرب بی‌تو می و جامم نیست

کام دل و آرزوی من دیدن توست                        جز دیدن روی تو دگر کامم نیست

 

---

 

آن دوستی قدیم ما چون گشته است؟              مانده است به جای؟ یا دگرگون گشته است؟

از تو خبرم نیست که با ما چونی                      باری، دل من ز عشق تو خون گشته است

 

 

من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی             عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم              باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم                 چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

 

 

این شعر با صدا شهرام ناظری گوش کنید چه حالی داره

 

شاد کن جان من، که غمگین است                                رحم کن بر دلم، که مسکین است

روز اول که دیدمش گفتم:                                              آنکه روزم سیه کند این است

روی بنمای، تا نظاره کنم                                               کارزوی من از جهان این است

دل بیچاره را به وصل دمی                                              شادمان کن، که بی‌تو غمگین است

بی‌رخت دین من همه کفر است                                      با رخت کفر من همه دین است

گه گهی یاد کن به دشنامم                                             سخن تلخ از تو شیرین است

دل به تو دادم و ندانستم                                                  که تو را کبر و ناز چندین است

بنوازی و پس بیزاری                                                        آخر، ای دوست این چه آیین است؟

کینه بگذار و دلنوازی کن                                                   که عراقی نه در خور کین است

 

  

دید مجنون را عزیزی دردناک                                       کو میان ره گذر می‌بیخت خاک

گفت ای مجنون چه می‌جویی چنین                            گفت لیلی را همی‌جویم یقین

گفت لیلی را کجا یابی ز خاک                                     کی بود در خاک شارع در پاک

گفت من می‌جویمش هر جا که هست                         بوک جایی یک دمش آرم به دست

 

 

نگارا، کی بود کامیدواری                              بیابد بر در وصل تا باری؟

چه خوش باشد که بعد از ناامیدی                   به کام دل رسد امیدواری؟

بده کام دلم، مگذار، جانا                               که دشمن کام گردد دوستداری

دلی دارم گرفتار غم تو                                   ندارد جز غم تو غمگساری

چنان خو کرد با دل غم، که گویی                      بجز غم خوردن او را نیست کاری

بیا، ای یار و دل را یاریی کن                              که بیچاره ندارد جز تو یاری

به غم شادم ازان، کاندر فراقت                            ندارم از تو جز غم یادگاری

چه خوش باشد که جان من برآید                         ز محنت وارهم یک باره، باری!

عراقی را ز غم جان بر لب آمد                              چه می‌خواهد غمت از دل فگاری؟

 

 

 

یک دل، حواس جمع مرا تار و مار کرد                    زلف شکسته تو به صد دل چه می‌کند؟

ای بحر، از حباب نظر باز کن، ببین                        کاین موج بیقرار به ساحل چه می‌کند

 

هر چند ناز کردی ، نیازم زیاده شد                                دردم فزود و سوز و گدازم زیاده شد

هر چند بیش کشت به ناز و کرشمه‌ام                          رغبت به آن کرشمه و نازم زیاده شد

باز آمدی و شعله‌ی شوقم به جان زدی                          کم گشته بود سوز تو بازم زیاده شد

درد تو کم نشد ز سفر بلکه سد الم                                از رنج راه دور و درازم زیاده شد

وحشی به فکر چشم غزالی به هر غزل                           انگیز طبع سحر طرازم زیاده شد