دزدی بوسه عجب دزدی خوش عاقبتی است               که اگر بازستانند، دو چندان گردد!

 

 

 

مجنون به ریگ بادیه غمهای خود شمرد

یاد زمانه‌ای که غم دل حساب داشت

 

 

پ. ن   من باید با چه غمهای  خودم را بشمارم

 

 

 

ما از تو جداییم به صورت، نه به معنی            چون فاصله‌ی بیت بود فاصله‌ی ما

 

 

 

دوام عشق اگر خواهی، مکن با وصل آمیزش          که آب زندگی هم می‌کند خاموش آتش را

 

 

 

راه عشق

 

مردی که به راه عشق جان فرساید                      باید که بدون یار خود نگراید

عاشق به ره عشق چنان می‌باید                       کز دوزخ و از بهشت یادش ناید

 

 

 

بیا کز عشق تو دیوانه گشتم                        وگر شهری بدم ویرانه گشتم

ز عشق تو ز خان و مان بریدم                       به درد عشق تو همخانه گشتم

چیان کاهل بدم کان را نگویم                          چو دیدم روی تو مردانه گشتم

چو خویش جان خود جان تو دیدم                   ز خویشان بهر تو بیگانه گشتم

فسانه عاشقان خواندم شب و روز                  کنون در عشق تو افسانه گشتم

 

 

 

بیا جانا که امروز آن مایی                           کجایی تو کجایی تو کجایی

به فر سایه‌ات چون آفتابیم                           همایی تو همایی تو همایی

جهان فانی نماند ز آنک او را                         بقایی تو بقایی تو بقایی

چه چنگ اندر تو زد عالم که او را                     نوایی تو نوایی تو نوایی

چو عاشق بی‌کله گردد تو او را                        قبایی تو قبایی تو قبایی

خمش کردم ولی بهر خدا را                            خدایی کن خدایی کن خدایی

 

 

 

خوشا دردی!که درمانش تو باشی                     خوشا راهی! که پایانش تو باشی

خوشا چشمی!که رخسار تو بیند                     خوشا ملکی! که سلطانش تو باشی

خوشا آن دل! که دلدارش تو گردی                      خوشا جانی! که جانانش تو باشی

خوشی و خرمی و کامرانی                               کسی دارد که خواهانش تو باشی

چه خوش باشد دل امیدواری                                   که امید دل و جانش تو باشی!

همه شادی و عشرت باشد، ای دوست                  در آن خانه که مهمانش تو باشی

گل و گلزار خوش آید کسی را                                   که گلزار و گلستانش تو باشی

چه باک آید ز کس؟ آن را که او را                                   نگهدار و نگهبانش تو باشی

مپرس از کفر و ایمان بی‌دلی را                               که هم کفر و هم ایمانش تو باشی

مشو پنهان از آن عاشق که پیوست                              همه پیدا و پنهانش تو باشی

برای آن به ترک جان بگوید                                            دل بیچاره، تا جانش تو باشی

عراقی طالب درد است دایم                                       به بوی آنکه درمانش تو باشی

 

در شوق دیدار

از دل و جان عاشق زار توام
کشته‌ی اندوه و تیمار توام

آشتی کن بامن، آزرمم بدار،
من نه مرد جنگ و آزار توام

گر گناهی کرده‌ام بر من مگیر
عفو کن، من خود گرفتار توام

شاید ار یکدم غم کارم خوری
چون که من پیوسته غمخوار توام

حال من می‌پرس گه گاهی به لطف
چون که من رنجور و بیمار توام

چون عراقی نیستم فارغ ز تو
روز و شب جویای دیدار توام

در شوق دیدار

ترک ما کردی برو همصحبت اغیار باش
یار ما چون نیستی با هر که خواهی یار باش

مست حسنی با رقیبان میل می خوردن مکن
بد حریفانند آنها گفتمت هشیار باش

آنکه ما را هیچ برخورداری از وصلش نبود
از نهال وصل او گو غیر برخوردار باش

گر چه می‌دانم که دشوار است صبر از روی دوست
چند روزی صبر خواهم کرد گو دشوار باش

صبر خواهم کرد وحشی در غم نادیدنش
من که خواهم مرد گو از حسرت دیدار باش

 

تا بشنیدم که گرمی از آتش تب               گرمی سوی دل بردم و سردی سوی لب

مرگست ندیمم از فراقت همه شب           تب با تو و مرگ با من این هست عجب

دل من دل من دل من بر تو                 رخ تو رخ تو رخ بافر تو

صنما صنما اگر جان طلبی                 بدهم بدهم به جان و سر تو

کف تو کف تو کف رحمت تو                  لب تو لب تو لب شکر تو

دم تو دم تو دم جان وش تو                 می تو می تو می چون زر تو

در تو در تو در بخشش تو                    گل تو گل تو گل احمر تو

 

 

عذر خواهی

 

 رحم کن رحم، نظر باز مگیر                    لطف کن لطف، خبر بازمگیر

گیرم آتش زده‌ای در جانم                        آخر آبم ز جگر بازمگیر

گر به مستی سخنی گفتم، رفت              سخن رفته ز سر بازمگیر

گنه کرده بناکرده شمار                             عذر بپذیر و نظر بازمگیر

گلبن مهر تو در باغ دل است                        آب از آن گلبن‌تر بازمگیر

از چو من هندوک حلقه بگوش                      گر کله نیست کمر بازمگیر

آخر آن بوسه که روزی دادی                          داده را روز دگر بازمگیر

گر زکاتی به محرم بدهی                             چون خسیسان به صفر بازمگیر

های خاقانی میدان هواست                          دل بدادی، سر و زر بازمگیر

 

 

این کوزه چو من عاشق زاری بوده است
در بند سر زلف نگاری بوده‌ست
این دسته که بر گردن او می‌بینی
دستی‌ست که برگردن یاری بوده ست

دوش از کف وصل آن بت عشوه فروش
تا روز می طرب همی کردم نوش
امشب من و صد هزار فریاد و خروش
تا کی شب دیگرم بود چون شب دوش

از کوی تو ای نگار زاری بردیم
آشفته دلی و بیقراری بردیم
ای مایه‌ی شادمانی آخر ز درت
رفتیم و غمت به یادگاری بردیم

هرگز لبم از ذکر تو خاموش نشد
یاد تو ز خاطرم فراموش نشد

مذکور نشد نام تو بر هیچ زبان
کاجزای وجودم همگی گوش نشد

در مسلخ عشق جز نکو را نکشند
لاغر صفتان زشت خو را نشکند

گر عاشق صادقی ز کشتن مگریز
مردار بود هر آنکه او را نکشند

گر سایه‌ی من گران بود در نظرت
من رفتم و سایه رفت و دل ماند برت

هم زحمت من ز سایه‌ی من برخاست
هم زحمت سایه‌ی من از خاک درت

آخریش بود تا حالی دیگر باشد



یا حق و به امید شاید دیدار دیگری

 

نام تو نویسم ار قلم بردارم

                                               کوی تو گذارم چو قدم بردارم

جز روی ترا نبینم ای جان جهان

                                               در عمر خود ار دیده ز هم بردارم

 

 

 

من دل به کسی جز از تو آسان ندهم

                                                               چیزی که گران خریدم ارزان ندهم

صد جان بدهم در آرزوی دل خویش

                                                       وان دل که ترا خواست به صد جان ندهم

 

 

 

در کار تو هر روز گرفتارترم

غمهای ترا به جان خریدارترم

هر روز به چشم من نکو روی‌تری

هرچند که بیش بینمت زارترم

 

پ . ن . تقصیر این تصویر روی کامپیوترم که عکس تو رو داره

وصال

 

در هجر همی بسوزم از شرم خیال

در وصل همی بسوزم از بیم زوال

پروانه‌ی شمع را همین باشد حال

در هجر نسوزد و بسوزد ز وصال

 

 

چندان که مرا دلبر من رنجاند

گر هیچ کسی نداند ایزد داند

یک دم زدن از پای فرو ننشیند

تا بر سر آب و آتشم ننشاند

 

دانم از اینسانکه تُوی بی گمان

توفانی در خود داری نهان

آرامش یعنی که بستگی

توفان یعنی بستگی

توفان یعنی که وارستگی

توفان، آزادی فریاد تو

توفان، یعنی تو آزاد تو

توفان را کی زندان در خور است

توفانت را یله کن خوشتر است

من می خواهم بشناسم ترا

من می خواهم بشناسم ترا

می خواهم در تو بگردم ، مگر

گم بشوم در تو از این بیش تر

تو آتش، کارت افروختن

من هیمه، تقدیرم سوختن

می خواهم از تو من بگذریم

چنان که جون در خود بنگریم

هر دو بینیم که یک دیگریم

هر دو هم آتش ،هم خاکستریم

 

منزوی 

این چه بادست کزو بوی شما می‌شنوم           وین چه بویست که از کوی شما می‌شنوم

مرغ خوش خوان که کند شرح گلستان تکرار            زو همه وصف گل روی شما می‌شنوم

از سهی سرو که در راستیش همتا نیست                 صفت قامت دلجوی شما می‌شنوم

پیش گیسوی شما راست نمی‌آرم گفت                   آنچه پیوسته ز ابروی شما می‌شنوم

چشم آهو که کند صید پلنگ اندازان                    عیبش این لحظه ز آهوی شما می‌شنوم

شرح آن نکته که هاروت کند تفسیرش                   ز آن دو افسونگر جادوی شما می‌شنوم

نافه‌ی مشک تتاری که ز چین می‌خیزد                 بویش از سلسله‌ی موی شما می‌شنوم

آن سوادی که بود نسخه‌ی آن در ظلمات              شرحش از سنبل هندوی شما می‌شنوم

حال خواجو که پریشان تر ازو ممکن نیست                  مو بمو ازخم گیسوی شما می‌شنوم

 

با آنکه غم عشق تو از من جان برد
وان جان به هزار درد بی‌درمان برد

تا دسترسی بود مرا در غم تو
انگشت به هیچ شادیی نتوان برد

در هر طرفی اگرچه یاری دگرست
واندر هر گوشه غمگساری دگرست
در سر ز غمت مرا خماری دگرست
معشوقه تویی و عشق کاری دگرست

بین من و تو راهی است که دور است
دیدار تو دور است و دل من نه صبور است
کی میرسد از جانب تو مژده دیدار
آن قاصد خورسید که پیغامش نور است
کی پرده به سویی رود و بانگ برآید
بر من که هلا مژده که هنگام حضور است
ای خانه مرا با تو به اندازه آفاق
آفاق ، مرا بی تو بهاندازه گور است
بانوی غزل های منی! بوی تو دارد
هر شعری که گل کرده در این باغ سطور است
اقبال مرا سرمه دیدار تئ ،خوش باد
بر دیده بی نور که بی روی تو،کور است



منزوی

خورشید من ! برای تو یک ذره شد دلم           چندان که در هوای تو از خاک بگسلم

دل را قرار نیست ، مگر  در کنار تو                 کاین سان کشد به سوی تو ،منزل به منزلم

کبر است یا تواضع اگر، باری این منم             کز عقل ناتمامم و در عشق کاملم

با اسم اعظمی که به جز رمز عشق نیست      بیرون کش از شکنجه این چاه بابلم

بعد از بهارها و خزان ها ،تو بوده ای                ای میوه بهشتی از این باغ ،حاصلم

تو آفتاب و من چو گل آفتابگرد                        چشمم به هر کجاست تویی در مقابلم

دریا و تخته  پاره و توفان و من ،مگر               فانوس روشن تو کشاند به ساحلم

شعری به حد حسن تو خواهد رسید اگر          آسان کند به یاری  « خواجه » مشکلم

« با شیر اندرون شد و با جان به در شود          عشق تو در وجودم و مهر تو از  دلم »

 

منزوی

شب نیست که چشمم آرزومند تو نیست
وین جان به لب رسیده در بند تو نیست
گر تو دگری به جای من بگزینی
من عهد تو نشکنم که مانند تو نیست

آن درد ندارم که طبیبان دانند
دردیست محبت که حبیبان دانند
ما را غم روی آشنایی کشتست
این حال نباید که غریبان دانند

عشق یعنی قلم از تیشه و دفتر از سنگ

که به عمری نتوان دست در آثارش برد

در دل دردیست از تو پنهان که مپرس
تنگ آمده چندان دلم از جان که مپرس
با این همه حال و در چنین تنگدلی
جا کرده محبت تو چندانکه مپرس

در باغ روم کوی توام یاد آید
بر گل نگرم روی توام یاد آید
در سایه‌ی سرو اگر دمی بنشینم
سرو قد دلجوی توام یاد آید

نه هر حریف شبانه،نشانه یاری داشت

بدان نشانه که من دانم و تو ، یار تویی

برای من تو ،تو زمانی نه روز و شب ،آری

که دیگران گذرانند و ماندگار تویی

 

پیغام غمت سوی دلم می‌آید 
 زخمت همه بر روی دلم می‌آید 
دل پیش درت به خاک خواهم کردن
  کز خاک درت بوی دلم می‌آید 

 

 

در مسلخ عشق جز نکو را نکشند  
لاغر صفتان زشت خو را نشکند 
گر عاشق صادقی ز کشتن مگریز 
 مردار بود هر آنکه او را نکشند 

 

 

دل نزد تو است، اگر چه دوری ز برم
جویای توام، اگر نپرسی خبرم
خالی نشود خیالت از چشم ترم
در کوزه تو را بینم اگر آب خورم

ای عشق به درد تو سری می‌باید
صید تو ز من قوی‌تری می‌باید
من مرغ به یک شعله کبابم بگذار
کین آتش را سمندری می‌باید

یاد تو

هرگز دلم از یاد تو غافل نشود
گر جان بشود مهر تو از دل نشود
افتاده ز روی تو در آیینه‌ی دل
عکسی که به هیچ وجه زایل نشود