ای دوست

ای دوست ای دوست ای دوست ای دوست
جور تو از آنکشم که روی تو نکوست
مردم گویند بهشت خواهی یا دوست
ای بیخبران بهشت با دوست نکوست

یا رب به محمد و علی و زهرا
یا رب به حسین و حسن و آل‌عبا
کز لطف برآر حاجتم در دو سرا
بی‌منت خلق یا علی الا

من هنوز همانم که بودم

آن دوستی قدیم ما چون گشته است؟
مانده است به جای؟ یا دگرگون گشته است؟
از تو خبرم نیست که با ما چونی
باری، دل من ز عشق تو خون گشته است

خاموش

دریایی پرخروش
                     بی قرار و بی آرام
                                              یک سینه سخن بر دوش
                                                                             و تو می گویی خاموش !
حرف می زنم
                    که فکر نکنم
                                        و به خود نیاندیشم
                                                                              و تو می گویی خاموش !
اتمهای وجودم
                    در حال شکستن
                                            که منفجر شوم و نابود 
                                                                              و تو می گویی خاموش !
درد دلی می کنم
                        که تو خوشحال شوی 
                                                  و من از شادی تو شاد
                                                                                و تو می گویی خاموش!




دکتر جواد نور بخش

در دام غمت دلم زبون افتاده است
دریاب، که خسته بی‌سکون افتاده است
شاید که بپرسی و دلم شاد کنی
چون می‌دانی که بی تو چون افتاده است؟

.

انتظار

بیمار توام، روی توام درمان است

جان داروی عاشقان رخ جانان است

بشتاب، که جانم به لب آمد بی‌تو

دریاب مرا، که بیش نتوان دانست

 

 

 

 من اندر خود نمي يابم که دست از دوست بر تابم
 بدار اي دوست دست از من که طاقت رفت و پايابم
 تنم فرسود و عقلم رفت و عشقم همچنان باقي
 وگر حانم دريغ آيد نه مشتاقم که کذابم
 بيار اي لعبت ساقي نگويم چند پيمانه 
که گر جيحون بپيمايي نخواهي يافت سيرابم

چون درمسافرت هستم از شعر که یکی از دوستان فرستاد(فرزانه عزیز )  استفاد کردم

 

 

خبر از عیش ندارد که ندارد یاری		دل نخوانند که صیدش نکند دلداری
جان به دیدار تو یک روز فدا خواهم کرد		تا دگر برنکنم دیده به هر دیداری
یعلم الله که من از دست غمت جان نبرم		تو به از من بتر از من بکشی بسیاری
غم عشق آمد و غم‌های دگر پاک ببرد		سوزنی باید کز پای برآرد خاری
می حرامست ولیکن تو بدین نرگس مست		نگذاری که ز پیشت برود هشیاری
می‌روی خرم و خندان و نگه می‌نکنی		که نگه می‌کند از هر طرفت غمخواری
خبرت هست که خلقی ز غمت بی‌خبرند		حال افتاده نداند که نیفتد باری
سرو آزاد به بالای تو می‌ماند راست		لیکنش با تو میسر نشود رفتاری
می‌نماید که سر عربده دارد چشمت		مست خوابش نبرد تا نکند آزاری
سعدیا دوست نبینی و به وصلش نرسی		مگر آن وقت که خود را ننهی مقداری

 در عشق تو ام نصيحت و پند چه سود؟

زهراب چشيده ام مرا قند چه سود؟

گويند مرا که بند بر پاش نهيد

ديوانه دل است پام بر بند چه سود؟

 

با تشکر از دوست عزیز فرزانه  مطلب نداشتم و این رو برای من فرستاد

 

در عشق تو هر حيله که کردم هيچ است

هر خون جگر که بي تو خوردم هيچ است

از وصل تو هيچ روي درمانم نيست

درمان که کند مرا که دردم هيچ است

وصل آسان است تو مشکل می گیری

عشق تو آتش جانا زد بر دل من

بر باد غم داد آخر آب و گل من

وصل تو مشکل مشکل جان دادن آسان

يارب کن آسان آسان اين مشکل من

 

پ. ن  اگر خدابخواد تو هم می خوای

 

 

 

 

 

 

بیمار توام، روی توام درمان است
جان داروی عاشقان رخ جانان است
بشتاب، که جانم به لب آمد بی‌تو
دریاب مرا، که بیش نتوان دانست

امروز ندانم بچه دست آمده‌ای

کز اول بامداد مست آمده‌ای

گر خون دلم خوری ز دستت ندهم

زیرا که به خون دل به دست آمده ای

 

گر خوب نیم خوب پرستم باری
ور باده نیم ز باده مستم باری
گر نیستم از اهل مناجات رواست
از اهل خرابات تو هستم باری

من عشق ترا به جای ایمان دارم
جان نشکیبد ز عشق تا جان دارم

گفتم دو سه روز زحمت از تو ببرم
توانستم از تو چه پنهان دارم

دلخوشی

با آنکه خوش آید از تو، ای یار، جفا
لیکن هرگز جفا نباشد چو وفا
با این همه راضیم به دشنام از تو
از دوست چه دشنام؟ چه نفرین؟ چه دعا؟




به چیزای دلخوشم

شوقی، که چو گل دل شکفاند، عشق است
ذهنی، که رموز عشق داند، عشق است
مهری، که تو را از تو رهاند، عشق است
لطفی، که تو را بدو رساند، عشق است



بیچاره دلی که عاشق بشود و ............؟

دلخوشی

گاه از غم دلبران بر آتش باشم
گاه از پی دوستان مشوش باشم
آخر به چه خرمی زنم راه نشاط
آخر به کدام دلخوشی خوش باشم

شوقی، که چو گل دل شکفاند، عشق است
ذهنی، که رموز عشق داند، عشق است
مهری، که تو را از تو رهاند، عشق است
لطفی، که تو را بدو رساند، عشق است

گر عاشق زار روی تو نیستمی
چندان به در سرای تو نه ایستمی
گفتی که مایست بردرم خیز برو
ای دوست اگر نه ایستمی نیستمی

دلبر

یا دلبر من باید و یا دل بر من
نی دل بر من باشد و نی دلبر من
ای دل بر من مباش بی‌دلبر من
یک دل بر من به از دو صد دل بر من

غم عشق

گاه از غم دلبران بر آتش باشم
گاه از پی دوستان مشوش باشم
آخر به چه خرمی زنم راه نشاط
آخر به کدام دلخوشی خوش باشم

عاشق

من عاشق عشق و عشق هم عاشق من
تن عاشق جان آمد و جان عاشق تن
گه من آرم دو دست در گردن او
گه او کشدم چو دلربایان گردن

یادگار

من درد ترا ز دست آسان ندهم
دل بر نکنم ز دوست تا جان ندهم

از دوست به یادگار دردی دارم
کان درد به صد هزار درمان ندهم

تمنای عشق

تا خواسته‌ام از تو ترا خواسته‌ام
از عشق تو خوان عشق آراسته‌ام
خوابی دیدم و دوش فراموشم شد
این میدانم که مست برخاسته‌ام

از دوستیت خون جگر را بخورم
این مظلمه را تا به قیامت ببرم
فردا که قیامت آشکار گردد
تو خون طلبی و من برویت نگرم

عشق پاک

عشقی دارم پاکتر از آب زلال
این باختن عشق مرا هست حلال
عشق دگران بگردد از حال به حال
عشق من و معشوق مرا نیست زوال

دعای

الهی نداریم غیر از تو یاری                نگیریم جز در پناهت قراری

الهی سری ده که جز تو نجوید           زبانی که غیر از تو حرفی نگوید

الهی دلی ده هوادار کویت                که در آن نباشد بجز آرزویت

الهی تمنای ما را تو دانی                عطا هر چه خواهی کنی می توانی

به دلهای شوریده حالان صفا ده         بدین بینوایان کویت نوا ده

دل جمله را شاد گردان به مستی      که خود را رهانند از قید هستی

 

دکتر جواد نوربخش

وفای شما

اگر سرم برود در سر وفای شما                    ز سر برون نرود هرگزم هوای شما
بخاک پای شما آنزمان که خاک شوم            هنوز بر نکنم دل ز خاک پای شما
چو مرغ جان من از آشیان هوا گیرد               کند نزول بخاک در سرای شما
در آن زمان که روند از قفای تابوتم                 بود مرا دل سرگشته در قفای شما
شوم نشانه‌ی تیر قضا بدان اومید                  که جان ببازم و حاصل کنم رضای شما
کرا بجای شما در جهان توانم دید                  چرا که نیست مرا هیچکس بجای شما
ز بندگی شما صد هزارم آزادیست                 که سلطنت کند آنکو بود گدای شما
گرم دعای شما ورد جان بود چه عجب          آه هست روز و شب اوراد من دعای شما
کجا سزای شما خدمتی توانم کرد              جز اینکه روی نپیچم ز ناسزای شما     

غریب نیست اگر شد ز خویش بیگانه           هر آن غریب که گشستست آشنای شما
اگر بغیر شما می‌کند نظر خواجو                 چو آب می شودش دیده از حیای شما

همدم با وفا

من حاصل عمر خود ندارم جز غم
در عشق زنیک و بد ندارم جز غم
یک همدم با وفا ندیدم جز درد
یک مونس نامزد ندارم جز غم

غم عشق تو

تا با غم عشق تو مرا کار افتاد
بیچاره دلم در غم بسیار افتاد
بسیار فتاده بود اندر غم عشق
اما نه چنین زار که این بار افتاد

لحظه آبی عشق!

هنوز گوشم از گفتگوی بی گریه مان گرم بود!
از جایم بلند شدم،
پنجره را باز کردم
و دیدم زندی هم هر از گاهی زیباست!
شنیدم که کلاغ دیوار نشین حیاط
چه صدای قشنگی دارد!
فهمیدم که بیهوده به جنون ِ مجنون میخندیدم!
فهیدم که عشق،
آسمان روشنی دارد!
رو به روی عکس ِ سیاه و سفید تو ایستادم،
دستهایم را به وسعت ِ « دوستت می دارم!» باز کردم،
و جهان را در آغوش گرفتم!?

یغما گلرویی
پ .ن عکس که از تو دارم رنگیه

غم و وفاداری

اندر دل بی‌وفا غم و ماتم باد

آن را که وفا نیست ز عالم کم باد

دیدی که مرا هیچ کسی یاد نکرد

جز غم که هزار آفرین بر غم باد

بن بست

در گرگ و میش عصر
از ایست گاه کار می اید
تا خانه ی خالی
از خانه ی خالی
تا عمق یک تنهایی
با حمل یک نقاب
بات طرح چهره ی آرام
آرامشی که همچو کوچه ی بن بست
در التهاب مرد فراری
خمیازه می کشد
در گرگ و میش صبح
از خانه می رود تا ایست گاه کار
تا عمق تنهایی

گفتا تو از کجائی کاشفته می‌نمائی
گفتم منم غریبی از شهر آشنائی
گفتا سر چه داری کز سر خبر نداری
گفتم بر آستانت دارم سر گدائی
گفتا کدام مرغی کز این مقام خوانی
گفتم که خوش نوائی از باغ بینوائی
گفتا ز قید هستی رو مست شو که رستی
گفتم بمی پرستی جستم ز خود رهائی
گفتا جوی نیرزی گر زهد و توبه ورزی
گفتم که توبه کردم از زهد و پارسائی
گفتا بدلربائی ما را چگونه دیدی
گفتم چو خرمنی گل در بزم دلربائی
گفتا من آن ترنجم کاندر جهان نگنجم
گفتم به از ترنجی لیکن بدست نائی
گفتا چرا چو ذره با مهر عشق بازی
گفتم از آنکه هستم سرگشته‌ئی هوائی
گفتا بگو که خواجو در چشم ما چه بیند
گفتم حدیث مستان سری بود خدائی

دلتنگم

دلتنگم و دیدار تو درمان منست
بیرنگ رخت زمانه زندان منست
بر هیچ دلی مباد و بر هیچ تنی
آنچه از غم هجران تو بر جان منست

بیچاره‌تر از عاشق بیصبر کجاست
کاین عشق گرفتاری بی‌هیچ دواست
درمان غم عشق نه صبر و نه ریاست
در عشق حقیقی نه وفا و نه جفاست


می تونه این جواب باشه ،یا یک خیال باطله

اگه عاشق بودی و معشوق بر تو نظری هم نکرد چه باید بکنی

یار

از بی‌یاری ظریفتر یاری نیست
وز بی‌کاری لطیفتر کاری نیست

هرکس که ز عیاری و حیله ببرید
والله که چو او زیرک و عیاری نیست

یار تو

آنکس که سرت برید غمخوار تو اوست
وان کو کلهت نهاد طرار تو اوست

وانکس که ترا بار دهد بار تو اوست
وانکس که ترا بی‌تو کند یار تو اوست

چیزی ندارم بنویسم یا کپی کنم
حالم خیلی گرفته ، هیچ وقت این حالت نشوید

لحظه

همه گویند تو :عاشق اویی
گر چه دانم همه کس عاشق اویند
لیک می ترسم ،یارب
نکند راست بگویند؟


مهدی اخوان ثالث

لحظه ي ديدار

لحظه ي ديدار نزديك است
باز من ديوانه ام ، مستم
باز مي لرزد ، دلم ، دستم
باز گويي در جهان ديگري هستم
هاي ! نخراشي به غفلت گونه ام را ، تيغ
هاي ، نپريشي صفاي زلفكم را ، دست
و آبرويم را نريزي ، دل
اي نخورده مست
لحظه ي ديدار نزديك است

فراموش

تا از تو جدا شده است آغوش مرا
از گریه کسی ندیده خاموش مرا

در جان و دل و دید فراموش نه‌ای
از بهر خدا مکن فراموش مرا

دوست

ای دوست به دوستی قرینیم ترا
هرجا که قدم نهی زمینیم ترا

در مذهب عاشقی روا کی باشد
عالم تو ببینیم و نه بینیم ترا

آنها که کهن شدند و اینها که نوند
هر کس بمراد خویش یک تک بدوند

این کهنه جهان بکس نماند باقی
رفتند و رویم دیگر آیند و روند

می خوردن و شاد بودن آیین منست
فارغ بودن ز کفر و دین دین منست

گفتم به عروس دهر کابین تو چیست
گفتا دل خرم تو کابین منست

تقدیر که یک چند مرا از تو جدا داشت
از جان گله دارم که مرا زنده چرا داشت؟

اندوه جدایی ز کسی پرس که یک چند
دور فلک از صحبت یارانش جدا داشت

داغ دگر این است که از گریه بشستم
آن داغ که دامانت ز خون دل ما داشت

دل هر ذره ناچیز خدایی دارد

هر کجا عشق زند خیمه، صفایی دارد