وفای من

برسرکوی تو فریاد که از راه وفا خاک ره گشتم و برمن گذری نیست ترا

دارم آن سر که سرم در سر کار توشود با من دلشده هر چند سری نیست ترا

دیگران گرچه دم از مهر و وفای تو زنند به وفای تو که چون من دگری نیست ترا

یاد

گرچه یاران فارغند از یاد من


از من ایشان را هزاران یاد باد

دل نزد تو است، اگر چه دوری ز برم جویای توام، اگر نپرسی خبرم

خالی نشود خیالت از چشم ترم در کوزه تو را بینم اگر آب خورم

در آرزوی بوی گل نوروزم در حسرت آن نگار عالم سوزم

از شمع سه‌گونه کار می‌آموزم: می‌گریم و می‌گدازم و می‌سوزم

با آنکه خوش آید از تو، ای یار، جفا لیکن هرگز جفا نباشد چو وفا

با این همه راضیم به دشنام از تو از دوست چه دشنام؟ چه نفرین؟ چه دعا؟

سر به سر از لطف جاني ساقیا                     خوشتر از جان چيست؟ آني ساقیا

 

ميل جان‌ها جمله سوي روي توست                   رو، که شيرين دلستاني ساقيا

 

زان به چشم من درآيي هر زمان                        کز صفا آب رواني ساقيا  

 

از مي عشق ار چه سرمستي، مکن                  با حريفان سرگراني ساقيا

 

وعده‌اي مي‌ده، اگر چه کج بود                           کز بهانه در گماني ساقيا   

 

بر لب خود بوسه ده، آنگه ببين                            ذوق آب زندگاني ساقيا 

 

از لطافت در نيابد کس تو را                                 زان يقينم شد که جاني ساقيا 

 

گوش جان‌ها پر گهر شد، زانکه تو                          از سخن در مي‌چکاني ساقيا

 

در دل و چشمم ز حسن و لطف خويش                   آشکارا و نهاني ساقيا 

 

نيست در عالم عراقي را دمي                               بر لب تو کامراني ساقيا  

 

    

آشکارا نهان کنم تا چند؟                             دوست مي‌دارمت به بانگ بلند

 

دلم از جان خويش دست بشست                    بعد از آن ديده بر رخ تو فکند

 

عاشقان تو نيک معذورند                            زان که نبود کسي تو را مانند

 

ديده‌اي کو رخ تو ديده بود                           به خيال تو کي شود خرسند؟

 

روي بنما، نظر تو باز مگير                        از من مستمند زار نژند

 

بر تن ما تو حاکمي، اي دوست                     خواه راحت رسان و خواه گزند

 

اي ملامت کنان مرا در عشق                        گوش مي‌نشنود ازينسان پند

 

گرچه من دور مانده‌ام ز برت                        با خيال تو کرده‌ام پيوند

 

آن چنان در دلي، که پندارم                           ناظرم در تو دايم، اي دلبند

 

تو کجايي و ما کجا؟ هيهات!                         اي عراقي، خيال خيره مبند

 

خداوندا مرا بی یار مگذار

 

و این شب را برایم تار مگذار

 

بگیر از من تمام هستیم را

 

ولی در حسرت دیدار مگذار...

 

بگو پیوسته نام دوست را آهسته آهسته

مس دل کن طلا زین کیمیا آهسته آهسته

 عشق فراموش کردن خود در وجود کسی است

                                 که همیشه و در همه حال ما را به یاد دارد

       بدین افسونگری وحشی نگاهی

                       مزن بر چهره رنگ بی گناهی

                       شرابی تو شراب زندگی بخش

                       شبی می نوشمت خواهی نخواهی

 

بی عشق مباش یک زمانی                        کز عشق نکرد کس زیانی

آنی دارد که عشق دارد                               بی عشق کس ندارد آنی

گر دست دهد ز ساقی ما                           یک جرعه می بخر به جانی

می نوش کنیم و عشق بازیم                      گز زانکه خدا دهد امانی

بی نام و نشان کوی عشقیم                       از ما ندهد کس نشانی

ساقی قدحی بیار حالی                              مطرب غزلی بخوان روانی

از علم بدیع نعمت الله                                     بنویس معانی بیانی

 

یا رب سببی ساز که یارم به سلامت
باز آید و برهاندم از بند ملامت
خاک ره آن ار سفر کرده بیارید
تا چشم جهان بین کنمش جای اقامت

به کوی عشق بی صبری نمی باید که صد مشکل

شود آسان به تسلیم و رضا آهسته آهسته

هزارن آزمون در پیش دارد عاشق صادق

به راز عشق گردد آشنا آهسته آهسته

شرط

عاشقی را شرط ، تنها ناله و فرياد نيست

تا كسی از جان شيرين نگذرد فرهاد نيست

تا نشد رسوای عالم كس نشد استاد عشق

نيم رسوا عاشق ، اندر فن خود استاد نيست

اگر پرسید.......
هیچ بادی نتوانست که پیغام مرا
پشت دیوار دل او ببرد
لا اقل روزی اگر پرسید در مورد عشق
پس بگویید به او
عشق همان بود که من
به تو می ورزیدم

با خدا هر که آشنا باشد

فارغ از یاد ما سوا باشد

هر که بیمار او شود داند

درد او را خدا دوا باشد

من از آن روزی که در عشق تو دستی داده ام

سرخوشم دل را به شوخ ترک مستی داده ام

سینه ام گردید از مهر رخت آتشکده

تا دل خود را کف آتش پرستی داده ام

این متن از یگ وبلاگ توی blogsky برداشتم . متاسفانه اسم وبلاگ رو یادم نیست



عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه نداشتن کسی است که الفبای دوست داشتن را برایت تکرار کند و تو از او رسم محبت بیاموزی.

عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه گذاشتن سدی در برابر رودیست که از چشمانت جاری است.

عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه پنهان کردن قلبی است که به اسفناک ترین حالت شکسته است.

ای درویش !
چون همه یکی است و یکی همه بکوش تا همه را دوست بداری و خدمتگزار شان باشی تا آن یکی (حق) را دوست داشته باشی

ما بنده درویشیم ،شاها نظری فرما
صاحب نظری شاها ،ما را نظزی فرما
آن جا که مقام تو است ،مارا نبود باری
باری ز سر احسان ، اینجا نظری فرما
تو ناظر و منظوری ، ما آیینه روشن
در آیینه روشن ،جانا نظری فرما
ما از نظر لطفت ،دلریم بسی امید
نومید مکن ما را ، حالا نظری فرما
در هر چه نظر کردیم ، نور تو در آن دیدیم
با عقل از آن گفتیم ، اشیاء نظری فرما
ای موسی عمران ،ذاتش نتوان دید
در عین همه بنگر ، اسماء نظری فرما
با سید سرمستان ،داری نظری شاها
از بهر دل سید، ما را نظری فرما

عشق هایی کز پی رنگی بُوَد ،

عشق نبود ، عاقبت ننگی بود

از دل و جان عاشق زار توام
کشته‌ي اندوه و تيمار توام

آشتي کن بامن، آزرمم بدار
من نه مرد جنگ و آزار توام

گر گناهي کرده‌ام بر من مگیر
عفو کن، من خود گرفتار توام

شايد ار يکدم غم کارم خوري
چون که من پيوسته غمخوار توام

حال من مي‌پرس گه گاهي به لطف
چون که من رنجور و بيمار توام

چون عراقي نيستم فارغ ز تو
روز و شب جوياي ديدار توام

بيا، که خانه‌ي دل پاک کردم از خاشاک
درين خرابه تو خود کي قدم نهي؟ حاشاک

هزار دل کني از غم خراب و ننديشي
هزار جان به لب آري، ز کس نداري باک

کدام دل که ز جور تو دست بر سر نيست؟
کدام جان که نکرد از جفات بر سر خاک؟

ای هوس های دلم ،بیا بیا بیا بیا
ای مراد و حاصلم ، بیا بیا بیا بیا
از ره منزل مگو ، دیگر مگو دیگر مگو
ای تو راه و منزلم ، بیا بیا بیا بیا

بی عشق

بی عشق نمی توان نفس زد
پا بر سر کوی هیچکس زد
تا بلبل عشق پَر بریزد
گل خیمه میان خار و خس زد
آن دل که نبود مست دلبر
هر حرف که گفت از هوس زد
از شادی و وجد مرغ دل بود
هر بال و پری که در قفس زد
تا عشق نهاد رو به کویم
از پیش بساط عقل پس زد
بر کشور دل به حکمرانی
هر سو ، ره مفتی و عسس زد
گم شد نور بخش در عشق
چندان که به یاد او نفس زد