بشنو این نکته که خود را ز غم آزاد کنی
خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی

خــــدایا

: سایبانی از جنس اشک و نیاز می خواهم تا سجاده ی دلم را در آن بگسترانم

و با دستان خسته قنـــوتم از تو بخواهم که بر وجود سردم نور نگاهت را بتابانی

و گل های زیبای عشق و ایمان را بار دگر
در من تازه گردانی....

زمان

زمان خیلی کند است.

برای کسانی که انتظار می‌کشند.

خیلی سریع برای کسانی که می‌ترسند.

خیلی طولانی برای کسانی که اندوهگین‌اند.

خیلی کوتاه برای کسانی که شاد‌اند.

ولی برای کسانی که عاشق‌اند

زمان جاودانگی است.

بخت بد آدمها را باد اگر می برد

باران اگر می شست

خوشبختی تنها

لحظه ای ماندن

در باد و باران بود!

تو را من چشم در راهم شباهنگام
كه مي گيرند در شاخ تلاجن سايه‌‏ها رنگ سياهي
وزان دل خستگانت راست اندوهي فراهم
تو را من چشم در راهم
شباهنگام،‌‏ در آن دم كه بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند
در آن نوبت كه بندد دست نيلوفر به پاي سرو كوهي دام
گرم يادآوري يا نه، من از يادت نمي‌‏كاهم
تو را من چشم در راهم

رقص بر شعر تر و ناله نی خوش باشد

خاصه رقصی که در آن دست نگاری گیرند

مجنون پریشان توام دستم گیر
سر گشته حیران توام دستم گیر
هر بی سر پایی دستگیری دارد
من بی سر پای توام دستم گیر

هر جا که نای عشق ندا می دهد برو

سویی که بوی مهر و وفا می دهد برو

در بادیه های شب سرد چشمانم را در فانوسی خواهم کرد بر گذرگاه عبور تو

اینک در ابتدای سکوتی مبهم دل به عشق تو سپرده ام

و تنها غم من دوری توست

تقدیم به او که نبود ولی حس بودنش بر من شوق زیستن داد

دلم برای کسی تنگ است که آفتاب صداقت را به میهمانی گلهای باغ می آورد

و گیسوان بلندش را به باد می داد

و دست های سپیدش را به آب می بخشید

و شعر های خوشی چون پرنده ها می خواند