تو گر دوست داری مرا ور نداری    
 
    منم همچنان بر سر دوستداری
 
                                                   به هر دست خواهی برون آی با من    
 
                                                      ز تو دست‌برد و ز من بردباری
 
    چه دارم ز عشق تو عمری گذشته    
 
    نیاری بدین خاصیت روزگاری
 
                                                       چو گویم که خوارم ز عشق تو گویی    
 
                                                            هم از مادر عشق زادست خواری
 
    
    من از کار تو دست یاری بشستم    
 
    زهی پایداری زهی دست کاری

 
                                                       تو داری سر آن که در کار خویشم    
 
                                                         ز پای اندر آری و سر درنیاری
 
    دل آنجا نهادم که عهدی بکردی    
 
    به پای وفا بر کدام استواری
 
                                                        همان به که با خوی تو دل نبندم    
 
                                                       که الحق چنین خوب خویی نداری

چه خوش بودی، دریغا، روزگارم؟
اگر در من نگه کردی نگارم
بدیدی گر فراقش چونم آخر
بپرسیدی دمی حال فگارم
نکرد آن دوست از من یاد روزی
به کام دشمنان شد روزگارم
چرا خواهد به کام دشمنانم
چو می‌داند که او را دوست دارم؟

عزیزی بودم اول بر در او
عزیزان، بنگرید: آخر چه خوارم؟
فرو شد روز من بی‌مهر رویش
چو شب تیره شده است این روزگارم
نه دلداری که باشد مونس دل
نه غمخواری که باشد غمگسارم
نمی‌دانم که دامان که گیرم؟
که تا از جیب محنت سر برآرم
عراقی، دامن غم گیر و خوش باش
که هم با تو درین تیمار یارم

هر که بی او زندگانی می‌کند      
    گر نمی‌میرد گرانی می‌کند
                                       من بر آن بودم که ندهم دل به عشق     
                                                 سروبالا دلستانی می‌کند
     مهربانی می‌نمایم بر قدش     
    سنگ دل نامهربانی می‌کند
                                              ماجرای دل نمی‌گفتم به خلق     
                                              آب چشمم ترجمانی می‌کند
عقل را با عشق زور پنجه نیست     
    احتمال از ناتوانی می‌کند
                                           چشم سعدی در امید روی یار    
                                          چون دهانش درفشانی می‌کند
                                         هم بود شوری در این سر بی خلاف    
                                              کاین همه شیرین زبانی می‌کند

با عرض پوزش از تاخیر در  به روز سازی وبلاگ ، امیدوارم دوباره بتونم بنویسم .


یا حق

ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوست    
                                                                 به قول هر که جهان مهر برمگیر از دوست
به بندگی و صغیری گرت قبول کند   
                                                                 سپاس دار که فضلی بود کبیر از دوست
به جای دوست گرت هر چه در جهان بخشند   
                                                                 رضا مده که متاعی بود حقیر از دوست
جهان و هر چه در او هست با نعیم بهشت   
                                                                   نه نعمتیست که بازآورد فقیر از دوست
نه گر قبول کنندت سپاس داری و بس   
                                                                    که گر هلاک شوی منتی پذیر از دوست
مرا که دیده به دیدار دوست برکردم   
                                                              حلال نیست که بر هم نهم به تیر از دوست
و گر چنان که مصور شود گزیر از عشق   
                                                                   کجا روم که نمی‌باشدم گزیر از دوست
به هر طریق که باشد اسیر دشمن را   
                                                                 توان خرید و نشاید خرید اسیر از دوست
که در ضمیر من آید ز هر که در عالم   
                                                                     که من هنوز نپرداختم ضمیر از دوست
تو خود نظیر نداری و گر بود به مثل   
                                                                   من آن نیم که بدل گیرم و نظیر از دوست
رضای دوست نگه دار و صبر کن سعدی   
                                                                       که دوستی نبود ناله و نفیر از دوست

یارا بهشت صحبت یاران همدمست

                                            دیدار یار نامتناسب جهنمست

                                                     هر دم که در حضور عزیزی برآوری

                                                         دریاب کز حیات جهان حاصل آن دمست

نه هر که چشم و گوش و دهان دارد آدمیست

                                                             بس دیو را که صورت فرزند آدمست

                                                                    آنست آدمی که در او حسن سیرتی

                                                                              یا لطف صورتیست دگر حشو عالمست

هرگز حسد نبرده و حسرت نخورده‌ام

                                                جز بر دو روی یار موافق که در همست

                                                              آنان که در بهار به صحرا نمی‌روند

                                                                        بوی خوش ربیع بر ایشان محرمست

وان سنگ دل که دیده بدوزد ز روی خوب

                                            پندش مده که جهل در او نیک محکمست

                                                           آرام نیست در همه عالم به اتفاق

                                                                          ور هست در مجاورت یار محرمست

گر خون تازه می‌رود از ریش اهل دل

                                       دیدار دوستان که ببینند مرهمست

                                                 دنیا خوشست و مال عزیزست و تن شریف

                                                                      لیکن رفیق بر همه چیزی مقدمست

ممسک برای مال همه ساله تنگ دل

                            سعدی به روی دوست همه روزه خرمست

 

کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست                     هیچ بازار چنین گرم که بازار تو نیست

سرو زیبا و به زیبایی بالای تو نه

شهد شیرین و به شیرینی گفتار تو نیست

خود که باشد که تو را بیند و عاشق نشود                    مگرش هیچ نباشد که خریدار تو نیست

کس ندیدست تو را یک نظر اندر همه عمر

که همه عمر دعاگوی و هوادار تو نیست

آدمی نیست مگر کالبدی بی‌جانست                           آن که گوید که مرا میل به دیدار تو نیست

ای که شمشیر جفا بر سر ما آخته‌ای

صلح کردیم که ما را سر پیکار تو نیست

جور تلخست ولیکن چه کنم گر نبرم                                      چون گریز از لب شیرین شکربار تو نیست

من سری دارم و در پای تو خواهم بازید

خجل از ننگ بضاعت که سزاوار تو نیست

به جمال تو که دیدار ز من بازمگیر                                       که مرا طاقت نادیدن دیدار تو نیست

سعدیا گر نتوانی که کم خود گیری

سر خود گیر که صاحب نظری کار تو نیست

 

 

چگونه دل نسپارم به صورت تو، نگارا؟   
 که در جمال تو دیدم کمال صنع خدا را
                                                                      چه بر خورند ز بالای نازک تو؟ ندانم   
                                                                          جماعتی که تحمل نمی‌کنند بلا را
نه رسم ماست بریدن ز دوستان قدیمی   
دین دیدار ندانم که رسم چیست شما را
                                                               مرا که روی تو بینم به جاه و مال چه حاجت؟  
                                                                    کسی که روی تو بیند به از خزینه‌ی دارا
شبی به روز بگیرم کمند زلفت و گویم:  
 بیار بوسه، که امروز نیست روز مدارا
                                                      جراحت دل عاشق دواپذیر نباشد   
                                              چو درد دوست بیامد چه می‌کنیم دوا را؟
صبور باش درین غصه، اوحدی، که صبوران  
 سخن ز خار برون آورند و سیم ز خارا

 

ای سر مردان برگو برگو    
وی شه میدان برگو برگو
                                                       ای مه باقی وی شه ساقی   
                                                           جان سخن دان برگو برگو
قبله جمعی شعله شمعی   
قصه ایشان برگو برگو
                                                                ای همه دستان ساقی مستان   
                                                                              راز گلستان برگو برگو
هم همه دانی هم همه جانی   
خواجه دیوان برگو برگو
                                                                         آب حیاتی شاخ نباتی   
                                                                                 نکته جانان برگو برگو
غم نپذیری خشم نگیری   
ای دل شادان برگو برگو
                                                                       خسرو شیرین بنشین بنشین   
                                                                                     راه سپاهان برگو برگو
دل بشکفتی خیلی و گفتی   
باز دو چندان برگو برگو
                                                                               آن می صافی جام گزافی   
                                                                                       درده و خندان برگو برگو
یار ربابی هر چه که یابی   
حرمت ایمان برگو برگو
                                                                               نی بستیزی نی بگریزی   
                                                                                     بی‌سر و پایان برگو برگو

 

بیا که در غم عشقت مشوشم بی تو    
بیا ببین که در این غم چه ناخوشم بی تو
                                                         شب از فراق تو می‌نالم ای پری رخسار   
                                                         چو روز گردد گویی در آتشم بی تو
دمی تو شربت وصلم نداده‌ای جانا   
همیشه زهر فراقت همی چشم بی تو
                                                     اگر تو با من مسکین چنین کنی جانا   
                                                     دو پایم از دو جهان نیز درکشم بی تو
پیام دادم و گفتم بیا خوشم می‌دار   
جواب دادی و گفتی که من خوشم بی تو

 

میان ما و تو دوری به اختیار نبود

مرا زمان فراق تو در شمار نبود

                                                         گذار بود مرا با تو هر دمی ز هوس

                                                          به منزلی، که هوا را در آن گذار نبود

حدیث گفتن و اندیشه از رقیبی نه

بهم رسیدن و تشویش انتظار نبود

                                                     به چند گونه مرا از تو بوسه بود و کنار

                                                             که هیچ گونه ترا از برم کنار نبود

کنون ز هجر به روزی فتاده‌ام، که درو

گمان می‌برم که خود آن روز و روزگار نبود

                                                             هزار یار فزون داشتم، که هیچ مدد

                                                              ز هیچ یار ندیدم، چو بخت یار نبود

نظر به کار دل او حدیث بود ولی

چه سود از آن؟ چو دل ساده مرد کار نبود

 

هر شب اندیشه دیگر کنم و رای دگر

                                    که من از دست تو فردا بروم جای دگر

                  بامدادان که برون می‌نهم از منزل پای

                                                    حسن عهدم نگذارد که نهم پای دگر

 هر کسی را سر چیزی و تمنای کسیست

ما به غیر از تو نداریم تمنای دگر

                                 زان که هرگز به جمال تو در آیینه وهم

                                   متصور نشود صورت و بالای دگر

وامقی بود که دیوانه عذرایی بود

منم امروز و تویی وامق و عذرای دگر

                                        وقت آنست که صحرا گل و سنبل گیرد

                                     خلق بیرون شده هر قوم به صحرای دگر

بامدادان به تماشای چمن بیرون آی

تا فراغ از تو نماند به تماشای دگر

                                                                هر صباحی غمی از دور زمان پیش آید

                                                                   گویم این نیز نهم بر سر غم‌های دگر

بازگویم نه که دوران حیات این همه نیست

سعدی امروز تحمل کن و فردای دگر

 

 

یارش نتوان گفت که از یار بنالد         
و ان دل نبود کز غم دلدار بنالد
گر بند نهد دشمن و گر پند دهد دوست   
مشتاق گل آن نیست که از خار بنالد
چون یار بدست آیدت از غیر چه نالی   
کان یار نباشد که ز اغیار بنالد
هر سوخته دلرا که زند لاف انا الحق   
نبود سر یار ار ز سر دار بنالد
در وصل حرم کی رسد آن کو ز حرامی   
در بادیه و وادی خونخوار بنالد
عیبی نبود گر ز جفای تو بنالم   
بیمار هر آئینه ز تیمار بنالد
بر گریه‌ی من ساغر می گرم بگرید   
وز زاری من چنگ سحر زار بنالد
دل در سر زلفت بفغان آمد و رنجور   
دوری نبود گر بشب تار بنالد
خواجو چو درین کار نداری سر انکار   
آنرا مکن اقرار کز انکار بنالد

 

مست از خانه برون تاخته ای یعنی چه

عالمی را نگران ساخته ای یعنی چه

ساختی آیینه ای تا رخ خود بینی باز

نرد عشقی که به خو باخته ای یعنی چه

نیست غیر از تو کسی تا که به او پردازی 

خودبه خود یکسره پرداخته ای یعنی چه

فارغ از اینکه جهانی به تماشای تواند

غیر نادیده و ناشناخته ای یعنی چه

به تو دارند نظر خلق و تو با عشوه و ناز

همه را از نظر انداخته ای یعنی چه

آتش عشق تو  جان و دل دنیایی سوخت

دل و جان همه بگداخته ای یعنی چه

نیست را لطف و صفای  تو حیاتی ببخشید

تیغ خون ریز به قهر آخته ای یعنی چه

نور بخش از سر رندی ز تو می پرسد باز

عَلَمی را که برافراخته ای یعنی چه

 

 

بی عشق نمی توان نفس زد

پا بر سر کوی هیچکس زد

تا بلبل عشق پر بریزد

گل خیمه میان خار و خس زد

آن دل که نبود مست دلبر

هر حرف که گفت از هوس زد

تا عشق نهاد رو به کویم

از پیش بساط عقل پس زد

گم شد دل نور بخش در عشق

چندان که به یاد او نفس زد